Make up.

Luister.

Ons brein tagt beelden en gedachten aan de hand van onze gevoelens erbij.

Dat wil zeggen: ervaringen worden opgeslagen met een emotie-label. Iets was immers fijn. Of moeilijk. Aangenaam. Of lastig. En dus krijgt die gebeurtenis een emotioneel etiket in ons geheugen, om te weten of we dat soort dingen in de toekomst willen vermijden of juist opzoeken.

Oké, dat is een soort van logisch.

Maar nu komt het.

Read More

Yeeha! Yirah! (of: wat met die straalangst)

Yirah is het gevoel dat we ervaren als we een grotere ruimte innemen dan we gewend zijn. Het gevoel dat ons overvalt als we ineens veel meer energie hebben dan voorheen. Wat we voelen in aanwezigheid van iets groots en heiligs. (Tara Mohr)

Misschien is een mens inderdaad banger om helemaal in zijn kracht te staan, dan om het maar zo-zo te doen. En het feit dat er een naam voor is, voor die angst om groot te groeien, dat helpt. Het is niet eens een nieuw concept, trouwens, in het Hebreeuws werden die twee soorten angst al onderscheiden: Pachad en Yirah.

Pachad is de angst voor geprojecteerde of verbeelde dingen-die-mis-kunnen-gaan, voor mogelijke negatieve gevolgen - angst zoals wij die klassiek kennen dus. Maar die Yirah, dat is een ander paar mouwen. Yirah is straalangst. De angst om meer aan te kunnen dan je dacht, de angst om sterk en krachtig te zijn - om uit te stijgen boven je verwachtingen. De angst om in het licht te staan en met plezier en moeiteloosheid in staat te zijn tot grootse prestaties.

Read More

Van toen ik nergens heen ging en niets deed (of: luister deze podcasts en lees deze boeken) (of: ziek is ziek is ziek)

De kamer draait.

Mijn maag speelt op.

De emmer naast het bed is lavendelblauw.

Een heel warm lenteweekend lang ben ik heftig ziek. Ik kan mijn ogen niet openen. Niet rechtop zitten, niet rondlopen. Niet eten. Alleen maar liggen. En slapen.

Twee dagen lang leef ik op lage toeren.

Oh god. Wat virussen doen met een mens. Of is het een zonneslag? Heb ik bloedarmoede? Een voedselvergiftiging?

Gelukkig kan ik mijzelf nog op tijd van dit catastrofaal denken wegrukken, dankzij…

Read More

Jij-vormige leegte.

Soms voelt de wereld ongastvrij.

Je voelt hoe jij en de wereld niet samenpassen.

Je ziet wat ontbreekt, en hoe het allemaal anders zou kunnen zijn.

Je hebt het gevoel alsof je niet voor deze wereld bent gemaakt, of deze wereld niet voor jou.

Alsof de wereld "is zoals het is" en jouw ongemak ermee een probleem.

Dus word je stil.

Je zwijgt over wat je ziet.

Maar wat als het anders is?

Wat als het de bedoeling is dat jij voelt dat de wereld ongastvrij, onvriendelijk of verdwaald is op nét die manier dat jij dat kan voelen?

De wereld heeft een jij-vormige leegte.

Ze mist wat jij ziet.

Ze heeft nood aan wat jij weet.

Daarom ben je hier.

Om het tekort te zien, de pijn daarvan te voelen, en om het te vullen.

Vullen is praten over wat ontbreekt.

Vullen is in het midden van de menigte gaan staan, in een open ruimte, en zeggen, hier, vrienden, is de toekomst.

Je moet het niet allemaal doen, maar je moet het wel delen.

Je moet jouw deel van de waarheid vertellen.

Je moet ernaar toe bewegen met je keuzes, met je zijn.

Dan zullen bondgenoten en energie naar je toe komen als vuurvliegjes naar het licht.

De ruwheid van de wereld, de verdwaald-heid, de gekte die je ziet, dat zijn de meest waardevolle geschenken die je in dit leven zal krijgen.

Ze zijn er niet omdat jij je zou terugtrekken van de wereld, maar om je te leiden in jouw bijdrage aan die wereld.

De wereld is gemaakt met een jij-vormige leegte.

Daarom ben jij belangrijk.

Daarom ben jij hier om de wereld te maken.

Daarom ben je geroepen.

(Tara Mohr)

You do You.

Talent is ook je brandstof.

Zoals de 'zichtbare presteerder' opfleurt van waardering, en langer doorgaat als hij het effect van zijn daden ziet, zo kickt de 'zinzoeker' op het leven naar haar waarden en principes. En net zo kan je een 'positivo' tot meedoen verleiden door een enthousiast betoog vol kansen en plezier, en een 'grenzenverlegger' door uitdagingen en leermogelijkheden te bieden.

Als je de talenten van je collega's, je partner en je kinderen kent - kan je hen haast moeiteloos aanmoedigen en motiveren. Het is kwestie van weten waar de ander voor warm loopt…

Read More

Mogelijkheden.

Hoe goed je bedoelingen ook zijn, rekenen op wilskracht als strategie is gedoemd om te mislukken. Want wilskracht is als een spier: als je ze veel gebruikt wordt ze sterker - maar als je er voortdurend op rekent wordt ze evengoed moe en stijf.

Daarom is het 's morgens makkelijker om je aan je goede voornemens te houden dan 's avonds na je werkdag.

De sleutel voor effectieve gedragsverandering zou dus weleens…

Read More

Zeven dingen die ik had willen weten op mijn veertiende.

Laatst wandelde ik in een volkstuintjes-gebied, naast de snelweg. En omdat ik vaak met de auto op die snelwegbrug passeer, besloot ik te zwaaien naar mijn toekomstige zelf. Een grapje, maar wel een grapje dat ervoor zorgt dat ik sindsdien bijna elke keer in het langsrijden zwaai naar mijzelf in het verleden. Dag Maaike die daar enkele maanden geleden wandelde…

Wat als dat ooit echt kan - het Back to the Future effect? Wat zou ik tegen mijn vroegere zelf dan zeggen?

Nee, ik ben geen overlever. ik heb geen woeste, zware kindertijd doorgemaakt. Ik heb geen buitengewone ervaringen beleefd.

Read More

Zeemeermin.

Misschien is ouder worden wel vooral: jezelf leren kennen.

Zien wat goed werkt, en zien wat niet goed werkt.

Zoals steeds opnieuw ervaren, en uiteindelijk met aanvaarding besluiten, dat 'small talk' niet mijn talent is. Het lukt mij niet, ik kan het niet. Blijkbaar moet het gesprek voor mij altijd over wezenlijke dingen gaan.

Ik wil horen waar je wakker van ligt. Wat aan je trekt. Waarvoor je hart klopt…

Read More

Aantrekkingskracht.

Plots kom je op een punt in je reis

waarop je je eigen droom zover hebt gevolgd

dat je om je heen kijkt en ziet

dat je mee een wereld hebt gecreëerd

en dat die wereld jou heeft gecreëerd.

Daar sta ik vandaag.

En ik ben in goed gezelschap: met Angelique en Els en Sofie. En met jou.

Want het is tijd. Hoog tijd om de positivologen die ik op mijn weg heb mogen ontmoeten, die ik mag inspireren en die mij doen leren, in het echt samen te brengen.

Daarom: de Driedaagse van de Positivologie. Op 12, 13 en 14 november 2019 in de Zebrastraat in Gent. Hier kan je alles lezen: positivologiedriedaagse.com

Het gaat eindelijk gebeuren: we maken revolutie.

Read More

Weet jij wie je werkelijk bent (en waarom je dat nooit zal te weten komen)?

Sinds ik zichtbaarder ben door online te ondernemen, krijg ik steeds vaker te horen hoe ik lijk te zijn. Ik hoor het van vriendinnen, van familie. Online ben ik te charmant, vinden ze. Te sterk. Te aimabel. Te alwetend. Terwijl mijn dichte kring weet dat ik onbetrouwbaar kan zijn, wisselvallig, kinderachtig en emotioneel.

Nochtans doe ik zo mijn best om mijzelf in al mijn eigenheid te tonen, om te delen wat ik echt geloof en om niemand te manipuleren. Maar ik ben een merk geworden: Maaike, van maaikepuntnet. Met een heuse Academie. Een merk dat zich presenteert, dat probeert om lezers en volgers te laten zien wat ze kunnen verwachten.

Ik kan nooit de hele, complexe binnenkant laten zien. Het stof, het zweet, de tranen. Ik kan nooit genoeg nuance aanbrengen in…

Read More

Omringen.

Wat als dat zomaar mag: je omringen met mensen die dezelfde taal spreken, die hun inspiratie uit dezelfde 'cloud' halen?

Ik heb de hele eerste helft van mijn werkend leven gedacht dat ik met iedereen moest kunnen opschieten - en dat het van belang was dat ik alle meningen beluisterde en zaken van alle kanten bekeek. En dan heb ik het nog niet over de uiterst onhandige overtuiging dat ik iemand moest zijn die door iedereen leuk gevonden wordt.

Maar wat als…

Read More

4 mei

Wij willen het anders doen.

We geloven dat verandering kan komen door te kijken naar wat krachtig is. We geloven dat aanmoediging en passie mensen sterker en effectiever maken. We geloven in om-denken, waarderen en de zonkant zoeken - als basisvaardigheden voor een goed leven.

Dat maakt ons soms moeilijk te verteren. Naïef, lijkt het, overdreven optimistisch of wereldvreemd zelfs. Hulpverleners, coaches, therapeuten, docenten en leerkrachten moeten toch alle diagnoses kennen en de problematieken in de gaten houden? We moeten toch handelingsplannen en individuele trajecten opstellen gebaseerd op de problemen?

Nee. We kunnen ook ons handelen sturen op basis van de mogelijkheden. We kunnen talent-plannen maken, positieve emoties aanwakkeren en krachtervaringen ontwerpen. En door te versterken wat goed gaat, doen we óók iets aan wat moeilijk is - misschien nog wel veel effectiever, alleszins veel fijner!

Het kan. Omdat het is. Omdat het klopt. En nee, je hoeft mij niet op mijn woord te geloven. Probeer het gewoon. Schrijf je in op www.positivologie.be en leer hoe je anderen (nog beter) kan helpen floreren.

Read More

Hoe ik eindelijk werk vond in de buitenlucht (mét keigoeie wifi)

I thank you, Lord, that I'm placed so well 
That you've made my freedom so complete 
That I'm no slave to whistle, clock or bell 
Nor weak eyed prisoner of wall or street 
Just let me live my life as I've begun 
And give me work that's open to the sky 
Make me a partner of the wind and sun 
And I won't ask a life that's soft or high

(Johnny Cash)

Vroeger, in het eerste decennium van mijn loopbaan, reed ik dagelijks een kleine honderd kilometer naar het werk. Vijftig heen en vijftig terug.

Read More

Uitzwaaien.

Ik zal nooit weten, en jij ook niet, hoe het leven zou zijn dat je niet hebt gekozen. We weten alleen dat wat dat zusterleven ook was, dat het belangrijk en mooi en niet het onze was. Het was het spookschip dat ons niet meenam. We kunnen niets anders doen dan het uitzwaaien vanop de oever. (Cheryl Strayed )

Mijn grootmoeder heeft het haar hele leven gehad over het vierde kind, die dochter, die ze wilde. Maar na twee vroeggeboortes mocht het niet meer van de dokter. En over hoe ze had willen werken, maar dat vond haar man niet goed. De meeste vrouwen bleven thuis in die jaren.

Gelukkig werd ze er niet van, van omkijken naar dat zusterleven dat haar misschien gelukkiger had gemaakt. Maar bij mij bleef het hangen, haar boodschap, en niet als stimulans om vier kinderen te krijgen of buitenshuis te werken. Wel als aanzet om nooit spijt te hebben.

Read More

Koesteren.

Vaak proberen we onszelf weerbaar en krachtig te maken door veeleisend, oordelend en kritisch te zijn.

Maar we komen misschien veel verder als we met compassie luisteren naar wat we nodig hebben.

Zelfcompassie betekent dat je warm en begripvol bent tegen jezelf wanneer je lijdt of wanneer je faalt of tekort schiet, in plaats van je gevoelens te negeren of je onder te dompelen in zelfkritiek.

Mensen met zelfcompassie weten dat onvolmaaktheid, mislukking en de ervaring van problemen in het leven onvermijdelijk zijn.

Daarom zijn ze zachtaardig tegen zichzelf als ze iets vervelends meemaken, in plaats van boos te worden dat het leven niet altijd is wat ze hadden gewild.

Mensen kunnen niet alles zijn of alles hebben wat ze willen. Als je deze realiteit ontkent of er tegen vecht, verhoogt dat stress, frustratie en zelfkritiek. Als je deze realiteit met vriendelijkheid accepteert, ervaar je meer emotionele balans. (Kristin Neff)

Want nee, je hebt niet snel genoeg gezien dat je over je grenzen heen ging. En ja, je had eigenlijk al moeten weten dat het contact met die vriend jou geen deugd doet. En oké, je wist eigenlijk al veel langer dat je dat soort opdracht niet moet aannemen.

Read More