Rome, een gans verhaal. 

Steden zijn niet zo geweldig mijn ding. Vooral grote steden vind ik maar niets. Teveel stenen op teveel verscheidene manieren op elkaar gestapeld. Teveel mensen, veel en veel teveel mensen. Te druk, te vuil en te nefast voor de feestvreugde. Grote steden zijn gewoon te. Ik kan er niet tegen. Ik kon het nooit echt en ik wil het nu ook niet meer kunnen. Geef mij maar een boom, een rivier, een wei met koeien. Altijd anders ook zoiets, zeer afhankelijk van de seizoenen, het weer.

De laatste jaren bezochten we dus vooral kleinere steden, zo van die behapbare dingetjes, die je in een dag wel kan zien, te voet, zonder metro’s.  Metro’s desoriënteren mij namelijk nogal compleet.  Zo’n kleiner stadje geeft miniportie cultuur, en een eerder beperkt aantal zeer mooie en bijzondere mensen, allemaal het bekijken waard, en dan hup, terug de natuur in. 

Nu kreeg Maaike het aanbod om een tiental dagen in een duurdere buitenwijk van Rome te gaan resideren. Eerst dacht ik, ga maar lekker zonder mij citytrippen, lieverd. En dan, zo gaat dat toch in fijne relaties, na wat aandringen:

Oké  lieverd, we gaan samen naar Rome. I’ll survive.

Naar Zaventem rijden, inchecken, mensonwaardige controles ondergaan, gates, boarding papers. Totale, allesverterende chaos in mijn hoofd. Zonder de minste vorm van controle, slenter ik maar wat achter Maaike aan.  Zij leidt mij overal naadloos doorheen.

Vliegen op zich vind ik dan weer best nog wel leuk.  Al zou ik uiteraard veel liever zelf in de cockpit zitten dan in zo’n veel te nauw zeteltje.  Ook dat gehannes met die bagage is niet direct mijn ding. Dan komt het landen. Om redenen die mij noch de dokters erg duidelijk zijn, krijg ik dan vaak zeer intense migraine-aanvallen. Werkelijk erg, ik kan het u verzekeren. Het valt allemaal nogal mee deze keer, maar de pijn is er desalniettemin.  We worden opgewacht door Maaikes vriendin en partner. Zij resideren reeds een aantal maanden in Rome. Let op, resideren is hier duidelijk de juiste term. 

Een ongelofelijk vriendelijk warm onthaal. Dit heeft wel als gevolg dat ik mij nogal verplicht voel me eerder sociaal wenselijk op te stellen, of me toch zo te gedragen dat ik zelf kan denken mensen vinden dit gedrag niet buitensporig.

Massa’s informatie, massieve interesse.  Shit, driedubbele shit, ik kan dit allemaal niet verwerken. En dan is het 22 uur, iedereen gaat slapen, want de enen zijn al vroeg op en de anderen moeten vroeg op voor hun reis naar Amerika.  

’s Morgens vroeg krijgen we geheel gratis een behoorlijk indrukwekkend natuurfenomeen aangeboden. De aarde schudt zo hevig dat de lusters behoorlijk heen en weer wiegen en het water uit het zwembad klotst.  Een heuse zwembad tsunami. 

Ik mag daarna de gastvrouw en gastheer naar hun vliegtuig brengen. Rijden van en naar het vliegveld Fiumicino in een BMW dat vind ik nog eens zinnenprikkelend, maar er zijn nogal veel auto’s rondom mij, die nogal anders rijden dan bij ons de gewoonte is. Soit.

En dan met die BMW Rome stad binnenrijden. Netjes volgens de aanwijzingen, alleen dat meer dan een uur aandobberen over juist 20 km, dat is voor mij toch ietwat onder mijn normale tempo. De ondergrondse parking die nooit volzet is wegens te duur, is volzet en ik blokkeer uit pure besluiteloosheid dan maar eventjes gans de straat. We rijden toch tot aan de slagboom en na 10 minuten mogen we er in. 

Enkele minuten later bevinden we ons op een prachtig plein aan de Via Cavour. Met een reisgids en een plan zijn we vertrokken om te genieten van al het moois onder een stralende zon. Alleen vinden we geen enkele, maar dan ook geen enkele straat terug op ons uiterst recente stadsplan.  U, de ervaren citytripper raadt het al, we staan niet op de Via Cavour, maar op Piazza Cavour. En laat die nu toch nogal een erg flink eind uit elkaar liggen. Weeral achter Maaike aantjokkend komen we alsnog goed terecht . Ons wacht nog niet onmiddellijk een stedelijke verdwazing die leidt tot acute waanzin.

EN DAN IS DAAR ROME.

Mooi weer is het, erg blauwe lucht voor deze tijd van het jaar. Een gezellige behapbare drukte. Mooie gebouwen, heel veel mooie oudere buildings. Het Sint-Pietersplein is grotesk en gans Vaticaanstad is prikkelend in zijn eenvoud.  Er hangt hier iets in de lucht. Ik geniet en slaag er in het aantal prikkels wat te doseren, waardoor ik blijf genieten. 

Ik zal u hier niet opsommen wat we allemaal mochten aanschouwen en wat we allemaal bezochten. U was er ook en weet dus hoe exuberant de Trevifontein wel is, of u kan een adequate reisgids raadplegen.

Rome lijkt ons te passen als een nieuwe zwembroek. We geven iedere bedelaar een cent, het bleken er niet onbeheersbaar veel te zijn. We geven iedere excellente straatartiest een welgemeende blijk van waardering. We eten lekker en niet te vettig. We genieten van de vele mooie Italianen.  We passen ons aan en worden één met de Romeinen. Uiteindelijk brengen we drie volle dagen door in de homogene, vrij propere stadskern en nog meer dagen in de ruimere omgeving en we eten ook veel, werkelijk lekkere ijsjes.

Wat is nu de boodschap van dit verhaal ?

U kan er uiteraard zelf wel éen of misschien wel meerdere bedenken en dat mag ook. Toch wil ik ook de mijne meegeven. Indien u net als ik niet zo’n grote stedenmens bent, maar toch graag wat mee wil zwetsen als het gesprek over cultuur of mode of historie of enorm veel kleine autootjes dreigt te gaan: ga dan eens eventjes naar Rome. Rome is raak.

Als het u belieft.