Ridin' high

In het Hebreeuwse Bijbel, op mijn katholieke basisschool gemoedelijk het Oude Testament genoemd, worden twee verschillende woorden gebruikt voor angst: Pachad en Yirah. Pachad is de angst voor wat we ons voorstellen of verbeelden dat kan gebeuren. Altijd gericht op de toekomst: de angst voor wat komen zal en voor wat gebeuren kan. De angst om iemand te verliezen, de angst om fouten te maken, de angst om te falen, de angst om te sterven. De angst dat we arm zullen eindigen, dat ons project zal mislukken, dat we onze droom niet zullen waarmaken. Een angst die vaak overactief is, die meer aanwezig is dan nodig, en die ons extra conservatief maakt. Klinkt heel bekend in de oren, niet?

Maar dat Yirah, dat is een angst waar wij schijnbaar geen woord voor hebben. In de verhalen uit het Oude Testament is dat het gevoel dat iemand heeft in drie soorten situaties: wanneer hij een grotere ruimte bewoont dan vroeger, wanneer hij plots meer energie bezit dan normaal of wanneer hij in de buurt komt van het goddelijke. Bij de aanblik van het brandende braambos voelt Mozes yirah. Een mengeling van angst en ontzag, of een ontzag dat angst inboezemt.

Vandaag is dag 8 van mijn Whole30 voorbij*. Ik eet en drink dus al meer dan een week heel anders. Heel zuiver. Heel voedzaam. En ik voel het verschil. Was ik een konijn, ik zou dat roze Duracell-geval zijn: veel meer energie dan normaal. Om nog niet te spreken van mijn stabieler gemoed, mijn excellente nachtrust en mijn uitzonderlijk rustige maag-darmstreek.

Een mens zou voor minder een beetje Yirah voelen. Want waar gaat dat eindigen? Wat als ik deze opgewekte energieke persoon kan zijn, voor altijd? Wat betekent het dat voedsel zoveel invloed heeft op mijn leven? (Ja, daar komt ook die loensende saboteur op de proppen: mag ik dan nooit meer chips? Croissants? Wijn? Shit.) Mijn overtuiging dat Goed Leven samengaat met heerlijk en dus helaas ongezond eten en drinken, is bij deze voorgoed haar bewijskracht kwijt. Ben ik bon-vivant af?

Wat als ik dit echt word: zo iemand die bewust eet, én die beweert zich daardoor beter te voelen en krachtiger te zijn? Hoofdschuddend aangehoord door al wie zich wel te buiten gaat aan drank en suikerrijke gebakjes. Mijn god. En wat als die onmetelijke energie en levenslust blijft, wat als ik daar iets zinvol mee moet doen! Als er niets verdoofd of lusteloos meer te ontdekken is. Weg dutjes in de zetel, geeuw-gesprekken en onderuitgezakte avondjes. Wakker, actief en vrolijk dus. Goede hemel!

Onze diepste angst is niet dat we ontoereikend zijn. Onze grootste angst is dat we onmetelijk krachtig zijn. Het is ons licht dat ons het meest beangstigt, niet onze duisternis. We vragen ons af: 'Wie ben ik om briljant, prachtig, getalenteerd en geweldig te zijn?' Werkelijk, wie ben jij om dat niet te zijn? (Marianne Williamson)

*Eigenlijk dag 5, want op dag 3 vorige week durfde/wilde ik de verjaardagstraktatie van een cursist niet weigeren. Gin tonic! Taco's! En dus moest ik op dag 4 weer van nul beginnen.