Afscheidsbrief

 
Kopie van Kopie van Ontwerp zonder titel (3).png
 

Almodovar del Rio, 16 maart 209

Dag verlangen naar nieuwe spullen,

vandaag, hier, op een verlaten camping in Andalusië, bij dit prachtige meer tussen de indrukwekkende bergen, neem ik afscheid van jou.

Ik heb je te lang verward met geluk, met goed leven. Ik heb jaren geloofd dat het perfect bij mij passende interieur “dat mijn persoonlijkheid in de verf zou zetten” nodig was. Dat het mij gelukkig zou maken.

En dat doet het ook. Tenminste: ik omring mij graag met mooie spullen die mij een thuisgevoel geven. Maar het is niet nodig daarvoor naar de buitenwereld te kijken. Het interieurblad, de hippe koffiebar, de Pinterest-posts, de vergelijking met de huizen van vriendinnen.

Vandaag laat ik dat los. Hier. Nu.

Ja, ik wil er nog mee spelen, als het plezier brengt. Met mijn eigen twee handen en met wat letterlijk ‘voorhanden’ is, wil ik mijn nest blijven maken. Maar het is genoeg geweest met trends volgen, de juiste kleur kennen, het juiste voorwerp zoeken. Spullen kopen die ik niet nodig heb. Vernieuwen wat niet versleten is. Het kan niet meer.

De aarde kan mijn verlangen en mijn koopzucht niet dragen.

Daarom neem ik afscheid van jullie, mijn materiële goestinkjes, met deze brief.

Ik zal je misschien nog even bij me dragen, zoals kinderen hun toekomstdromen van piloot en brandweervrouw laten slijten. Dat is oké. Je mag weg-slijten. Zoals vanaf nu mijn spullen en kleren ook echt mogen ver-slijten.

Dat brengt ons bij. Mooie kleren.

Jullie zijn zo van belang geweest, ik geloofde dat ik met mijn ‘look’ kon uitdrukken wie ik wil zijn in de wereld. Dat ik veranderingen aan de binnenkant kon versterken door de juiste identiteit te tonen aan de buitenkant.

Hoe ga ik verder zonder nieuwe kleren? Als ik mijn look niet meer op punt kan stellen, als ik niet meer een beetje apart en toch een-poging-tot-hip kan zijn. Iemand om naar op te kijken, dat wou ik zijn, iemand die niet de mode volgt, maar toch een beetje wel. Durf ik dat loslaten? Of kan ik dat proberen vasthouden door tweedehands kleding te kopen? Want ik hou ervan om er goed uit te zien, ik voel mij krachtig als ik mooi gekleed ben. En ik vind het belangrijk dat mijn kleding er niet versleten of goedkoop uitziet. Goede kwaliteit, de kleuren in harmonie, de juiste snit - daar word ik blij van. Denk ik.

Maar die Fast Fashion, dat kan dus echt niet meer, die maakt de wereld kapot. Teveel seizoensgebonden stukken kopen, teveel tijdelijke kleding die snel weer de aandacht verliest. Teveel consumptiedrift.

Ik was evengoed op drift. Teveel in de kast. Teveel weggegooid geld en teveel weggegooide kledij.

Dat wil ik anders doen. En, liefste verlangen-om-er-geweldig-uit-te-zien, als ik wil dat dit slaagt zal ik het helaas zwart/wit moeten aanpakken. Zoals ik doe met alcohol, met vlees en vis, met suiker: gewoon niet. Geen nieuwe kleding meer. Dat is voor mij makkelijker dan een beetje.

En ik zal de waarheid in de ogen kijken. De honderden euro’s, wat zeg ik: duizenden euro’s die ik vorig jaar aan nieuwe kleren gaf. Echt dus hé, dat deed ik, terwijl ik eigenlijk spaarde voor het starten van mijn onderneming. Gaf ik dat weinige budget toch aan nieuwe kleding die ik niet nodig had. Verdomme.

Erger nog: driekwart van wat ik vorig jaar kocht deed ik ondertussen alweer weg. Wat een trieste balans. Dat ga ik veranderen.

Het moet. Het moet anders. De wereld heeft het nodig. En ik ook.

Want nieuwe kleren en nieuwe spullen kopen is niet nodig om gelukkig te zijn. De roes van een aankoop duurt te kort, het verlangen naar het volgende komt alweer te snel. En ik verspil er geld aan waar ik andere dingen mee kan doen. Dingen die ik werkelijk van belang vind. Mijn kinderen studiekansen geven. Reizen. Biologische groenten kopen. Minder werken.

Dus, verlangen naar nieuw, droom van het perfecte huis en de elegante waauw-geklede vrouw die daarin rondloopt,

bedankt.

Je was een avontuur.

Maaike