Alles is uitvogelbaar.

 
Kopie van Kopie van Ontwerp zonder titel (46).png
 

Afgelopen zomer vroeg ik mij weer eens af waarom ik het allemaal doe, en of dit wel de juiste weg is, en of ik niet andere richtingen uit moet als ondernemer en mens.

U las het hier al.

Een emotionele Gordiaanse knoop.

Tot een vriendin koeltjes zei: “Maaike, je zit gewoon in de leerkuil.”

Juist.

De leerkuil.

Zo voelt dat dus.

Dat punt waarop je bewust onbekwaam bent.

Wanneer je weet dat je nu iets moet leren om verder te komen - iets dat je nog niet kan.

Kijk, zo ziet het er uit: je start links, bij onbewust onbekwaam (in je eerste lessen Spaans denk je bijvoorbeeld: wat een makkie, ik kan dit!), maar hoe meer je leert, hoe meer je ook ziet wat je nog niet kan (die grammatica!). Als je doorgaat en blijft leren en oefenen word je eerst bewust bekwaam (je spreekt steeds beter Spaans, maar moet er nog hard bij nadenken), en eens je iets echt onder de knie hebt ben je onbewust bekwaam (de taal rolt eruit, zonder bewuste moeite).

STRIP.png

Daar lag ik: in dat tweede vakje, op mijn muil in de leerkuil.

Te kijken naar wat ik nodig heb om bekwamer te worden in mijn vak, en hoe moeilijk dat is.

Want ik moet echt beter worden in sales en funneling en upscaling en conversion, en in nog een stuk of wat ondernemerschap-subdoelen die in lekker bekkende Engelse woorden verpakt zitten.

Omdat mijn onderneming anders niet levensvatbaar zal blijven, moeten de impact en het bereik groter.

Maar ik kan dat niet goed. Of ik wil dat niet goed.

Ik ben niet zo economisch, en ik wil niemand bruuskeren en ik wil gewoon stilletjes verder mijn ding doen en ik heb dit nooit geleerd en bla en bla en bladiebla.

Dus had ik een beter idee: alles overboord gooien.

Want dat is precies wat we daar doen, in de leerkuil: gedemotiveerd raken en opgeven.

Ik deed eerder van gedemotiveerd raken en boeken lezen.

Dat levert nog iets op ook, want met mijn Reading Challenge op Goodreads, is elk boek een vooruitgang in mijn hoogsteigen wedstrijdje met mijzelf. Precies de korte termijn bevrediging die ik nodig had.

De voorbije maand las ik dus een vrolijk allegaartje, variërend van detective tot spiritualipopulair, over filosofisch tot leerrijk, met wat steengoede romans en enkele spannende snellezers ertussen. Ik ben gulzig in lezen, ik waag mij aan alles. Ook aan flauw, en raar, en chicklit (hoe denigrerend is die term, dames!) en kinderboeken. En ik ben er trots op, zelfs, op het feit dat geen boek mij te min is.

Een mens moet toch ergens zijn trots halen als ie languit in die leerkuil ligt.

Maar goed, ik wilde het eigenlijk hebben over het laatste boek in de rij, Het Rosie Effect. Want de hoofdpersoon in dat boek, een bijzonder man met een persoonlijkheid die je gerust in het autismespectrum kan plaatsen, is een inspirerend voorbeeld.

Elke keer dat het leven hem een schijnbaar onoverzichtelijk sociaal dilemma voorschotelt (mag je liegen tegen je vrouw of niet? hoe ver ga je in vriendschap? kan je vreemde zwangere vrouwen een non-alcoholische cocktail opdringen?), maakt hij er een project van. Het thema wordt zorgvuldig onderzocht, hij haalt er boeken bij, vraagt andermans mening, probeert en experimenteert met verschillende manieren van aanpak en komt tot een voorstel van oplossing. Hij maakt voortdurend lijstjes: van het project om een vrouw te vinden, tot het Baby Project, het Blauwvintonijn Probleem en het Cocktailbar-Plan. En al zijn leerprocessen vertrekken vanuit één overkoepelende oer-overtuiging: alles is uit te zoeken.

Man! Zo zou ik graag wat vaker tegen de dingen aan willen kijken. Wat als alles uit te vogelen is?

“Everything is figureoutable'“ is more than just a fun phrase to say. It’s a practical, actionable discipline. It’s a philosophy of relentless optimism.
A mindset. A mantra. A conviction. (Marie Forleo)

Ik ga mijzelf uit de leerkuil vogelen.

Nee, flauw grapje.

Maar toch.

Ik ga het maar gewoon eens oplijsten. Onderzoeken. Bevragen.

Want misschien kan ik het gewoon leren, dat ondernemerschap.

Man!

STRIP.png