De oplossing voor alles. 

Opgelost! Alle problemen zijn opgelost! Als ik al die boeken heb gelezen over daadkrachtig plannen, over je doelen bereiken, over tijdsbeheer: dan zijn al mijn problemen opgelost.

Als ons bestuur eindelijk de beslissing neemt om die medewerker te ontslaan: dan zullen al onze problemen opgelost zijn!

Als ik die cursus heb gevolgd! Dan zal je het zien: mijn problemen opgelost.

Als de overheid die wet zou veranderen: dan! Alle problemen opgelost!

Maar wat doen we tot die tijd?

Mensen wachten een hele week op vrijdag, een heel jaar op de zomer, een heel leven op geluk.

De psychologie heeft er een mooi woord voor: de aankomst-denkfout. Het geloof dat je gelukkig zal zijn, eens je een bepaalde bestemming bereikt.

Maar: op het moment dat je de bestemming werkelijk bereikt, verwachtte je al dat je er zal geraken (je hebt al anticipatie-geluk), dus is het al opgenomen in je tevredenheid. Ik kijk er naar uit stief-grootmoeder te worden, dat geeft mij nu al geweldig veel voorpret. Ik fantaseer over een kleintje dat een nieuwe generatie aankondigt, over een baby die af en toe komt logeren. Over een beetje de rol van grootmoeder mogen opnemen, nu al, wat een rijkdom. Mijn geluk voor het eigenlijke geluk is er al. Dat wacht niet tot het er werkelijk is.

En we vergeten vaak dat het bereiken van een gedroomde bestemming meestal meer werk en verantwoordelijkheid brengt, schrijft Gretchen Rubin in haar 'Happiness Project'. Het is zeldzaam dat je iets bereikt (behalve misschien een medaille winnen) dat enkel plezier brengt zonder extra zorgen. Een baby krijgen. Een promotie krijgen. Een huis kopen. Je kijkt ernaar uit deze bestemmingen te bereiken, maar wanneer je er bent, brengen ze ook andere emoties dan enkel zuiver geluk.

En natuurlijk, als je een doel bereikt komt meestal een ander, nog uitdagender doel in zicht. De eerste keer voor een groep een goede presentatie geven, daar volgt een volgende presentatie uit. Er is een andere berg om te beklimmen. De uitdaging is dus om plezier te beleven aan de 'atmosfeer van groei', aan de reis, aan de geleidelijke vooruitgang op weg naar een doel. Aan het hier en nu.

In het nu genieten van je groei. Niet wachten tot eerst alle noodzakelijke of gewenste voorwaarden vervuld zijn. Want dat zal misschien nooit zo zijn? Je kan wachten om te beginnen schilderen tot je een eigen atelier hebt. En dus nooit schilderen, en dus geen voorang geven aan het bouwen van een atelier. Je kan wachten met ontspannen tot al je werk gedaan is. Wachten met een belangrijk gesprek tot je een groot blok tijd vrij hebt en alleen bent. Wachten tot de kinderen groot zijn. Tot het huis afbetaald is. Tot je die promotie krijgt. Tot je de lotto wint. Je kan heel lang wachten op iets dat niet komt.

Jezelf daaraan herinneren, dat vind ik nog een hele opdracht. Hoe zorg ik er voor dat ik mij meer bewust ben van het plezier van vandaag. Het leven zoals het nu is. Niet wachten op de zomervakantie om te genieten van tijd met mijn gezin. Niet wachten op het weekend om buiten te eten: dat kunnen we in de week 's avonds ook. Niet wachten tot het huis proper is, al mijn werk gedaan is en iedereen rustig bezig is om te gaan zitten met een boek. Als eerst alle nuttige nodige dingen gedaan moeten zijn, kom ik immers nooit aan lezen toe.

Onnozele uitdagingen en kleine spelletjes in mijn dag stoppen helpt. Ik had een boek, dat nog gloednieuw en ongelezen was. Gekregen. Het lag al twee jaar ongelezen op de kast, niemand wilde het lezen. Goed boek nochtans, dik, en met lovende recensies. Daar kon ik iets leuks mee doen: een klein experiment in 'wild weldoener'-schap! Ik nam het boek mee naar een klein dorp aan de rand van de Vlaamse Ardennen, waar ik een schoolbezoek moest doen. Legde het bij een elegante voordeur op de stoep. Dat kleine spelletje kleurde mijn dag. Zette mij met beide voeten in het huidige moment. Spannend: zouden ze het lezen? Of ligt het er nog, natgeregend ondertussen?

Die kleine frivoliteit maakte mijn dag anders, alsof ik hem met een fluostift had gemarkeerd.

Kleine manieren om de dag te plukken, ik wil er meer van. De tafel dekken met servetten en kleine wijnglaasjes, op een gewone weekavond. De tijd nemen om uitgebreid te praten met wie ik in de bibliotheek toevallig tegen het lijf loop. Een gesprek voeren over wat van belang is, bovendien. Een 'aperitiefje' (appelsap met Perrier en ijsblokjes) op het terras, op een zonnige weekavond.  Vandaag is waardevol, even waardevol als de dagen zullen zijn nadat we bereikt hebben wat we verlangen of dromen.