De supervrouw.

Kijk, ik kan fietsen zonder handen. Van de helling af zonder te remmen. Van de hoge duikplank met mijn ogen dicht. Zie mij, ik kan dagenlang werken zonder rusten. Ik kan eten wat ik wil en geen gram bijkomen. Ik kan een opleiding geven waar werkelijk iedereen unaniem tevreden over is. Ik durf alles ondernemen.

Tonnen vriendinnen heb ik. Een gevoel voor stijl waar mensen mij voor nakijken op straat. Eeuwig jong, geen rimpels te bespeuren.

Altijd energiek, altijd vrolijk. Geen wolkje aan mijn lucht.

Dat is wat ik hier wil schrijven. Maar helaas. Dat is soms erg in strijd met de waarheid. Het gaat mij niet goed af, het leven, de laatste dagen. En dan blog ik niet. Dan zwijg ik stil.

Probeer ik met mijn tanden op elkaar mijn draai weer te vinden. Waar zitten de pedalen, op deze vreemd ineengeflanste fiets? Hoe kan ik mijzelf weer oprapen, mijn kuiten invetten voor de volgende tocht?

En oh, u wil nu echt niet in mijn hoofd meeluisteren. Het gekibbel, het geruzie: de criticus voert het hoge woord. Niets is nog goed, het wordt niet meer beter, niets heeft nog zin. De eisen die ik mijzelf opleg, grenzen aan het militaire: steeds gezond eten, vroeg opstaan, de dag altijd zinvol invullen. Bewegen, mediteren, je droom najagen. Een lieve zorgzame vriendin zijn, altijd klaar voor een hart onder de riem en een goed gesprek. De perfecte geduldige, zachte moeder zijn, die haar kinderen opvoedt met positiviteit en echte aandacht. En niet minder graag wil ik de ideale cursusgeefster zijn: inspirerend, ondersteunend en het hele groepsgebeuren bestierend. Ik wil zinvol werken, boeiend bloggen en een werkelijk fijne collega zijn. Een droom van een partner bovendien: met een eeuwig jong slank lijf, vol vrolijkheid, vitaliteit en passie.  Aaaaarrrrgggghhhhhh!

Terwijl buiten de wereld zomert doe ik blijkbaar van transformatie. Ik kan maar hopen dat er een bijzondere synthese ontstaat, uit deze hardnekkige antithese.

Ik hou u verder (wel weer) op de hoogte...