De Zomer van de Zorgeloosheid (of: je verstand verliezen in zes weken)

 
Kopie van Kopie van Ontwerp zonder titel (32).jpg
 

Vorige week kreeg ik de punten van mijn thesis: ik ben geslaagd.

En erg genoeg was mijn prominente gevoel

shit

het is gedaan

wat nu

*@#&<;^

Het was zo fijn, mensen, ik heb er zo hard van genoten. Van de medestudenten met dezelfde passie. Van reizen naar Cambridge, van academisch Engels onder de knie krijgen. Van lezen, nadenken en essays opbouwen.

Now what?

Nu ben ik master in de toegepaste positieve psychologie. Maar daar ging het dus niet om - de voldoening zit niet in het verdienen van een badge of in nog een masterdiploma aan de muur.

Het ging om gaan waar ik nooit eerder was geweest. Doen wat ik nooit eerder had gedaan. Durven wat ik nog nooit durfde.

Dat.

Mijn verlangen naar nieuw, naar leren, naar uitdaging. Het kicken op verandering, het zoeken naar verbetering en de onstilbare honger naar meesterschap. Het is niet over.

Not very mindful, Maaike? Teveel gericht op de toekomst en op toekomstige voldoening?

Misschien. Maar toch klopt het. Ik wil een overkoepelend groot harig doel, en tegelijk - of juist daardoor - helemaal opgaan in het nu. Een hybride tussen mindfulness en leven met intentie.

Ook in de vakantie - want alleen maar chillen en wat zwemmen is voor mij niet genoeg. Mijn hongerig brein, mijn gulzig zijn, mijn behoefte aan diep denken en diepe gesprekken: ik kan ze niet aan de kant zetten voor een week of zes.

Zes weken: u leest het goed, ik krijg dit jaar van mijzelf maar liefst zes weken vakantie. En ik ga dus geen zes weken aan de rand van het zwembad rondhangen zonder creëren, schrijven of leren. Maar ik ga wel zes weken leven zonder digitale marketing, zonder sociale media en zonder mailverkeer.

Dus ja, ik ga wél werken, ook in wat men genoegzaam vakantie noemt, want dit werk bén ik. Dit leren en creëren is niet gebonden aan kantooruren of academiejaren, het zit onder mijn vel. Maar ik wil werken in alle zorgeloosheid, zonder deadlines, zonder verkoop, zonder de hele machinerie van delen en inspireren. Ik wil drijven op de stroom van de dag, zonder strategie en zonder doel - maar mét intentie.

Zorgeloosheid als intentie.

Ik ga zes weken mijn verstand verliezen. Met opzet.

Omdat ik zonder plannen, structureren, organiseren en communiceren hele mooie waardevolle dingen kan laten ontstaan. Omdat ik wil spelen, mijn nieuwsgierigheid volgen en zien wat de dag brengt.

Omdat het kan.

En omdat ik het van mijzelf mag. Zodat de zomer van tweeduizendnegentien de Zomer van de Toestemming wordt: de zomer waarin ik mocht zijn wie ik was, mocht kiezen voor wat ik nodig had, en mocht doen wat voor mij klopt. Wat een geluk.