Doe mij maar een kinderboek.

Weet u, mevrouw de bibliothecaresse, die stapel kinderboeken die ik maandelijks kom uitlenen... die is niet voor mijn kinderen. Die is voor mijzelf. Ik beken, ik ben ervan. Doe mij maar Harry Potter. De GVR. Kikker is verliefd.

Stiekem lees ik wel eens een roman voor volwassenen tussendoor. Zo'n bejubeld, geprezen literair hoogstandje. Maar die maken mij niet op dezelfde manier gelukkig. Te cru. Te expliciet. Te zwart. Als dit de wereld is en dat de realiteit, die daar wordt beschreven, dan wil ik daar zelden in wonen. Niet in de wereld van Tirza, niet tussen Tommy Wieringa's namen, niet in het gemis van Tonio. Sterke verhalen, prachtige zinnen en woorden om van te houden. Maar die realiteit is de mijne niet.

fantasy
fantasy

Ik wil boeken om van te huilen, om bij te schaterlachen, om in weg te zinken. Die ik in een ruk uit kan lezen, die ik niet neer kan leggen. Zo'n boek met hoofdpersonages die ik graag wil zijn. Ik ben Mathilda. Ik ben een kind van Moeder Aarde. Ik ben Pippi. De hoofdpersonen in mijn grotemensenboeken zijn vaak te neurotisch, zitten te vast, worstelen teveel. Doen rare dingen, plots, terwijl ik mij net met hen identificeer. Vermoorden ze hun dochter. Hebben ze vreemde seksuele handelingen met de buurman. Blijven ze hangen in een vernederende relatie. Ik kan er niet op mijn gemak bij zijn, het voelt te vaak als een gesprek dat je het liefst wil stoppen.

Want ik wil magie. Spel. Een wereld waarin mensen onzichtbaar kunnen zijn, meisjes vermomd als jongen aanmeren op een Middeleeuwse vissersschuit, dronken vaders uit Siberië weer lief worden. Het leven, wat men het 'echte leven' noemt, dat kan ik in de krant ook lezen. Op TV kan ik zien dat ruzie maken als volwassenen blijkbaar betekent dat je halverwege een zin wegloopt. En de deur met een knal achter je dicht slaat. Zo doen wij dat hier nochtans niet. In reality-series en soaps toont het leven zoals het is zich te hard, te ruw, te plat. Terwijl mijn leven, mijn liefde voor mijn anderen, zo weerloos en zacht is, zo zoekend en kwetsbaar. Zo luid en buiten zinnen tegelijk.

Om een fascinerend leven te leiden - een leven dat sprankelt van kunst, muziek, intrige en romantiek - moet je je met precies die dingen omringen.

Ik leef al jaren op een media-dieet. Geen nieuwsuitzendingen, geen opiniestukken, geen praatprogramma's. Geen krant. Af en toe het radio-nieuws, per ongeluk tussen de liedjes door. Dat is ruim voldoende. En ik mis het niet. De wereld is er zonniger door, als ik daar mijn aandacht op richt. Ik kan zien dat er zoveel solidariteit en verbondenheid bestaat. Dat mensen door moeilijke periodes gaan en er krachtiger en gelukkiger uitkomen. Ik wil niet lezen hoe een bekend iemand door de hel gaat, niet zien hoe smerig ze op foto's staat, hoe ze haar decorum verliest onder de lenzen van paparazzi. Ik wil lezen hoe Mark Everett (van het wondermooie Eels) bleef geloven in zijn eigen muzikale toon, ondanks de weigeringen van platenfirma's.

Als volwassen, slim en interessant zijn betekent dat we cynisch, sarcastisch en cru moeten schrijven en praten: nee, bedankt, dan. Ik kies voor aandacht geven aan de lieve, mooie dingen. Zodat die mijn werkelijkheid vormen. Een vriendelijk praatje bij de bakker, geduldig wachten achter een vrachtwagen die lading lost, een hartelijk mailtje met verontschuldigingen. Een kind dat een ander troost, een merel die zingt, een sociaal project dat floreert. Dat is ook de wereld. De mijne.

Ditishetland
Ditishetland