'Dolce Far Niente' Dagen

Je kunt een gedragsverandering niet volhouden als je daardoor constant honger hebt en je ongelukkig voelt. Met wilskracht alleen haal je het niet. Je hebt alleen kans op slagen als je voldoende bevredigd en verzadigd bent. (Pascale Naessens)

Elke week krijg ik van mijzelf twee 'Dolce Far Niente' Dagen. Vrij te kiezen. Op die dagen mag ik alles en moet ik niets. Ik mag luieren, lezen, mijmeren. Teveel en ongezond eten, makkelijk koken en te laat komen. De afwas laten staan. Ik hoef op die dagen niet te werken, als ik dat niet toevallig erg leuk vind. Ik mag precies doen waar ik zin in heb. Het enige wat niet mag, is alcohol drinken.

Dat zit zo. Ik wilde minder drinken. En minder vaak drinken. Nu voel ik mij geroepen hier onmiddellijk achter te plakken dat ik echt geen alcoholprobleem heb. Nee hoor. Maar de laatste maanden, sinds ik niet meer werk, wordt hier wel steeds vaker een aperitief geschonken. Een glas wijn bij de maaltijd, en enkele glazen na het eten. Meer regel dan uitzondering. Ik moest immers nooit meer de volgende dag fris op mijn werk verschijnen. En ik kreeg meer bezoek dan ooit, bezoek dat verdacht vaak een reden had om te proosten. Dat moest anders.

Aangezien ik de waarderende benadering hoog in het vaandel voer, ging ik eerst op zoek naar vroegere successen. Welke geslaagde veranderingen deed ik de laatste jaren? En waarin zat hun kracht? Vanuit die verkenning kon ik deze verandering ontwerpen. Puur op wilskracht ging het namelijk niet lukken.

Eén van die veranderingen was het verminderen van digitale afleiding. Ik heb mijn Facebook-account afgesloten, alle apps van mijn telefoon gehaald en mijn mobiele data opgezegd. Dat bleek niet moeilijk, en werkte als een tierelier. Maar alle drank opzeggen, dat wil ik niet. Ik hou van het feestelijke gevoel dat hoort bij het glas heffen. Ik drink bovendien verder enkel water, koffie en thee. En ik vind wijn verdomd lekker. Alle alcohol weg uit mijn leven is dus geen optie. Ik wil blijven drinken maar minder: vier dagen van de zeven geen druppel. En op die andere drie wil ik matiger drinken.

Een andere succesvolle verandering was gezonder gaan eten en gewicht verliezen. Die aanpak startte met het onderzoeken van mijn redenen om te eten, los van honger. En eind oktober introduceerde ik twee balansdagen per week: dagen waarop ik slechts 500 calorieën eet. Op de andere vijf eet ik wat ik wil. Het effect is dat eten haar troostfunctie verloren is, dat ik weer kan genieten van lekkere dingen zonder te overdrijven (want vettig en zout eten had voor mij een zwaar 'verboden vrucht'- gehalte), dat ik gewicht ben verloren én dat ik die balansdagen koester omwille van de energie die ze geven.

Goed, dat is herhaalbaar. Waarom drink ik? Niet omdat ik dorst heb alleszins. Wel omdat het gezellig is. Omdat ik er een gevoel van luxe, genieten en feest bij heb. Omdat ik er losser van word: als ik een glas opheb (zelfs als dat maar 1 glas is) kan ik makkelijker mijn zelfdiscipline en mijn regelneverij loslaten. Dan kies ik vaker voor simpele maaltijden, doe ik al eens een dutje, mag ik van mijzelf ongezonder eten of zoute snacks snoepen, mag ik meer en stommere tv kijken. En zo gaat het lijstje nog wel even verder. Bottom line is, en die had ik dus eerlijk echt niet zien aankomen: ik gebruik drank - naast de sociale verbinding - ook om mijn verantwoordelijkheidsgevoel en mijn werkethos te dempen. Komt dat tegen.

De ideale oplossing blijkt twee dagen Dolce Far Niente, waarop ik alles mag - alles dat ik anders alleen maar mag met een glas op.  Met mijn twee balansdagen er bij komt dat op vier dagen nuchter per week. Ideaal. En moeiteloos. Omdat er zoveel fijne dingen verbonden zijn aan mijn Zalig Nietsdoen Dagen kijk ik ernaar uit, in plaats van het gevoel te hebben dat ik mijzelf wat ontzeg. Als er op die dagen in mijn gezelschap wordt gedronken doe ik niet mee, maar mag ik volop aan de chips zitten. Of twee stukken taart nemen. Ik mag ook kletsen alsof ik dronken ben, te luid lachen en stomme grapjes maken. Ik mag net iets te eerlijk zijn en wat minder doordacht.

En de andere drie dagen drink ik minder, zoals verwacht. Blijkbaar heb ik dan immers al voldaan aan een pak behoeften die door alcohol werden vervuld. En is dat drankje dus alleen nog interessant omwille van de sociale lijm en de smaak. Veel beter.

(Even in de kantlijn: op die dagen blijk ik verrassend beter en creatiever te werken, te spelen, te leven. Het uitschakelen van mijn censor, twee volle dagen per week: wat een zaligheid!)