Expres.

 
on purpose.png
 

Dag,

wat fijn dat je interesse hebt in mijn werk, en mij graag wil uitnodigen als spreker.

Maar helaas - ik doe zelden workshops of praatjes. Daar loop ik echt op leeg, op eenmalige ontmoetingen met vreemde groepen mensen. Misschien kan ik je op een andere manier inspireren?

Warme groet,

Maaike

Elke week krijg ik zo’n vraag. Wil je komen spreken op onze studiedag? Een workshop geven voor ons team? Een dag begeleiden voor onze medewerkers?

Nee dus.

Dat wil ik liever niet.

Ik weet het, u waardeert wat ik doe. En dat is gewoon echt zalig. Dankjewel. Heel erg fijn dat je mij er graag bij wil. Dat je gelooft in wat ik vertel, en dat je wil dat zoveel mogelijk mensen dat horen. Dat is de max.

Maar ik moet mij er zo enorm voor opladen om te praten voor nieuwe groepen, ik zie er altijd zo tegenop. De dagen ervoor droom ik over gebroken benen, onverwachte griep-opstoten en hinderlijke treinstakingen. Het maakt niet uit welke vorm van overmacht mij overkomt, denk ik dan, zolang ik maar niet hoef op te dagen voor die opdracht. Die ik weer eens een keer aannam, omdat ik de vrager sympathiek vind, of omdat het maanden geleden al gevraagd werd en ik toen dacht “ahja, in februari pas, tuurlijk, dan vind ik dat vast fijn.” Niet dus, Maaike, wat je morgen niet leuk zou vinden om te doen, vind je ook over een paar maanden niet leuk.

Ik vind het niet leuk om eenmalige workshops, lezingen of sessies te geven. Omdat we geen relatie kunnen opbouwen, elkaar niet meer zullen ontmoeten en er geen tijd is voor kennismaking en opwarming. Omdat er ook mensen in het publiek zitten die niet echt geïnteresseerd zijn in wat ik breng, of die een heel andere achtergrond hebben en daardoor iets anders nodig hebben, of omdat iedereen al een hele dag zit te luisteren en dat veel te lang is. En omdat een uur, of anderhalf uur, of twee uur, echt heel kort zijn om verschil te maken.

Meer animator of performer dan trainer, voel ik mij dan. En dat klopt niet, voor mij niet. Als ik mijzelf doe, dan kan ik dat niet vaak zijn.

Ik weet het, we zijn gewend om mensen een sessie te laten geven op een studiedag. We zijn gewend aan congressen met een rits aan sprekers, enkele keynotes voor de hele groep en dan een heleboel workshops naar keuze. Waardoor iedereen op zo’n dag veel inspiratie opdoet, in kleine stukjes. Ik snap het, ik zie het, het is ons model van leren. Maar weet je, ik wil graag langer en dieper doorgaan in onderwerpen en ik wil niet enkel mensen laten luisteren. Ik wil tijd om te reflecteren, te schrijven, te delen, te denken en te voelen. Ik wil ín zo’n leerproces en er weer uit, ik wil de groep kennen en voelen en tegelijk stukken traject alleen lopen. Daarom is dat precies wat ik hier aanbied: leerprocessen voor wie net als ik op zoek is naar een traject met genoeg tijd, met samen en alleen, met online en offline, op eigen tempo, met input om te luisteren, te kijken en te doen. Hoofd, hart en handen.

Hoe meer ik kies voor mijn talent, hoe meer ik bewust mijzelf probeer te worden, hoe vaker ik vragen afwijs. En dat is lastig, elegant nee zeggen is duidelijk ook een kunst. Nee, ik rijd niet meer het land rond om te vertellen. Nee, ik coach niet meer. Nee, ik ontwerp geen leertrajecten op maat meer.

Want als ik helemaal in mijn kracht sta, als ik doe waar ik energie van krijg, als ik deel op de manier waarop ik anderen het allermeest te bieden heb, dan is dat met schrijven. Met filmpjes en webinars. Met online leertrajecten. Met het ontwikkelen van aanbod, opgebouwd zoals ik ervaar dat het goed werkt. Met online begeleiding. Met langere tijd op weg zijn met dezelfde kleine groep, zodat ik mensen kan leren kennen en authentiek contact kan maken.

En oké, heel af en toe wil ik nog wel eens komen vertellen. Voor mensenfluisteraars graag, over positieve psychologie. Omdat deelnemers altijd zo dankbaar, geïnspireerd en geraakt zijn. Want ik ben er wel goed in, blijkbaar, ook al kost het veel energie. Soms dus, een paar keer per jaar misschien?

Scherp kiezen zorgt voor scherp snijden, blijkbaar. #sorrynotsorry