Ge moogt altijd van gedacht veranderen.

Ik heb het bloggen gemist. 

Een maand en een dag zonder blogs schrijven. Het maakte mijn leven schraler. Er kwam niet meer ruimte, zoals ik dacht, of wellicht wel, maar die ruimte vulde zich niet met meer betekenisvolle dingen. Na een week wilde ik al opnieuw blogs schrijven.

Maar dat mocht ik niet van mezelf, zo streng ben ik dan weer wel. Want ik besliste op 30 oktober niet voor niets dat ik wilde stoppen met bloggen, natuurlijk. Iets zat mij dwars, iets trok aan mijn mouw, iets zat voortdurend op mijn schouder in mijn oor te fluisteren. En dat iets wilde ik toch onderzoeken, vooraleer ik mijn mening herzag. Een maand, zo hield ik mijzelf voor begin november, is lang genoeg om te voelen waarom het bloggen zo tegenviel de laatste weken. Om te begrijpen waarom het verlangen naar pauze zo groot was.

En natuurlijk, omdat ik ben wie ik zelf wil zijn (ha! zoals wij allemaal!), ben ik dus iemand die na een maand precies weet waarom. En die dan opnieuw kan starten, met een nieuwe steek. Twee keer rechts twee keer averechts.

Daarvoor moest ik terug naar waar ik ooit begon, met dat bloggen. Ja, daar waar ik blogde omdat ik schrijven zo fijn vind. Omdat ik graag deel wat ik lees, en waar ik over nadenk. Want zie, nu er geen blog was, een maand lang: waar kon ik vertellen over de boeken die ik las, de podcasts die ik luisterde, de TED-talks die ik zag? Over mijn ervaringen en de gesprekken waar ik gedachten bij maakte? Waar kon ik woorden aan elkaar rijgen en met zinnen spelen, en die onmiddellijk uittesten op lezers? Ik was mijn logboek kwijt en mijn ruimte om het schrijven te oefenen. 

Daar moet deze blog dus weer voor gaan dienen: voor het plezier dat schrijven mij brengt en voor het ankeren van mijn leren en denken en groeien. Niet voor het werven van bezoekers, het verkopen van aanverwante producten, het verzamelen van 'vind-ik-leuks'. Dat zijn allemaal interessante bijwerkingen, maar dat is niet de kern.

Het ging een beetje mis toen er veel lezers kwamen, ik begon te schrijven voor 'mijn publiek'. Alsof dat publiek van mij is! Ha! Ik begon te geloven dat jullie kwamen lezen omdat ik waardevol ben, en dat ik dus erg mijn best moest doen om dat te blijven. Lieve god, ik begon te geloven dat mijn werk hier de spiegel van mijn identiteit was. Grootheidswaan, je reinste.

Wat zouden de mensen willen lezen, wordt het niet weer tijd voor een stuk over dit of dat thema, moet ik zwaardere langere blogs niet afwisselen met lichte luchtige? Wat met goede titels, doorklikbare links, lijstjes die aantrekkelijk zijn?

Ik werd verdorie een tijdschriftredactie in mijn eentje, en verloor de kern van de zaak uit het oog. De kern van mijn zaak, of wat ik vermoed dat de kern is? Dat jullie komen lezen omdat ik mijzelf en mijn proces laat zien. Mijzelf. Mijn verhalen en gedachten. Niet een verkoopbaar product met de juiste bewoordingen en de juiste verpakking. Die kan je ook ergens anders vinden

De conclusie van mijn maand zelfblogonderzoek: mijn waarom, hoe en wat raakten in de war. De 'hoe' werd te belangrijk, de 'wat' kreeg teveel ruimte. Ik was mijn 'waarom' kwijt.  (kijk, een doorklikbaar filmpje van slechts vijf minuten: Simon Sinek's weergaloze TED-talk over "Vertrekken vanuit de waarom")

Dus. Hier ben ik weer. En ik kom met meer spelen, meer vrijheid, misschien met meer korte stukken, flauwe stukken, rare stukken en halve stukken. Vers, lokaal en onverpakt. Waarom? Omdat ik wil leren, groeien, lezen, praten, denken en onderzoeken. Omdat ik wil schrijven, over al die dingen in de vorige zin. Omdat ik er goesting* in heb. Misschien nog vooral dat laatste. 

 

*voor de meelezende Noorderburen: goesting is een prachtig Vlaams woord, dat zoveel meer dan 'zin' betekent.

Bonustip voor wie mij graag wil lezen: ik zal vermoedelijk elke vrijdag bloggen, en misschien vaker. Volgen kan makkelijk via e-mail, Facebook, Bloglovin', Twitter, LinkedIn of Pinterest: een ruim aanbod, kies gerust het forum waar jij het meest op thuis bent. Zo zie je elk bericht wanneer het verschijnt.