Sprint.

Volgende week wordt het beter. Ik ben er bijna. Dit is één van de laatste deadlines. En hoe dat dan niet zo is. De agenda barstensvol, het hoofd overladen. Halfslachtige pogingen om er nog kwaliteitstijd tussen te stoppen. Waar blijft mijn ochtendritueel? De boekjes blijven oningevuld, meditatie is meer voornemen dan praktijk. Het enige wat ik nog probeer recht te houden is deze blog. Aan de buitenkant. Aan de binnenkant heerst vooral Koning Adrenaline.

Het zou mij niet overkomen. Ik ging wel in het hoger onderwijs werken. Maar deeltijds. En anders. Ik ging het anders doen. Rustig, zen, zonder stress. Zonder de werkdruk op te eten. Ik had immers al zoveel watertjes doorzwommen, ik wist al iets van duurzaam werken. Edoch.

Je moet naïef zijn om hierin te stappen? Zo idealistisch als met ouderschap? Voor ik een kind had wist ik het ook: ik zou het anders doen. Niet mijn geduld verliezen. Aandacht en tijd geven. Een veilige hechting opbouwen, een veilig nest bieden. Ik zou de aanmoediger zijn, de supporter. Ik zou mijn kinderen hun eigen weg laten zoeken. Ik zou hen niet mijn model van geluk opleggen.

De moeder met een mooie balans tussen persoonlijke ontwikkeling en zorgzaamheid. De moeder met het juiste evenwicht tussen engelengeduld en coachende confrontatie. Ik doe nog steeds graag alsof ik dat ben. Maar het enige waar ik echt trots kan van getuigen is dat ik blijf zoeken. Het enige evenwicht is te vinden in mijn verlangen naar evenwicht. Als er medailles te verdienen zijn voor het streven naar goed ouderschap, dan verdien ik er één.

En ondertussen is dat ouderschap als een game met een oneindig aantal levels. Denk ik net dat ik het kan en snap, komt er alweer een volgende wereld om de hoek. Met nieuwe hindernissen, nieuwe valkuilen en andere slechteriken. Gelukkig krijg ik er ook vaak nieuwe mogelijkheden bij. Hé, als ik op A en 'start' tegelijk duw kan ik verder springen dan vroeger! Als ik op die grasstukjes klim kan ik diamanten verdienen!

Mijn werk lijkt ook al weken op zo'n uitdagend spel. Deadline bereikt, komt er weer een nieuwe tevoorschijn. Nee, ik kon het niet helemaal inschatten. Eerder helemaal niet inschatten. Wat een berg, wat een stroom opdrachten en taken. En wat een naïef idee dat ik die allemaal met rust en aandacht zou kunnen doen.

Soms zou ik er zo graag zijn: aan die eindstreep. Dan denk ik van straks, als het vakantie is. Van volgend jaar, als ze allemaal in het middelbaar zitten. Van als het eerst maar eens stopt met regenen. Dan vergeet ik dat die straks er nooit is. Dat achter elke bocht weer een weg ligt. Het leven is dus toch een reis. Verdorie.

Beter dan dit wordt het niet vandaag. Zie het als onversneden. Om hier op te eten.