Gewaarschuwd.

 
Kopie van Kopie van Kopie van Kopie van Kopie van We Bedtime (6).png
 

Alle levende wezens zijn in staat om te voelen wanneer ze in een situatie zijn die niet goed voor hen is.

Maar de mens is de enige die zijn acties niét altijd aanpast.

Want we merken dat de manier waarop die collega doet onveilig is of agressief, maar we rationaliseren het weg. Ik moet beleefd zijn, denken we, of tolerant, en open.

En we ervaren allerlei signalen als wat van ons verwacht wordt te zwaar is, maar opnieuw: we laten onze gedachten en overtuigingen de dienst uitmaken. Ik moet doorzetten, klinkt het in ons hoofd, dit is normaal, ieder ander kan dit ook.

Onze intuïtie, of noem het Systeem 1 - denken (het snelle, intuïtieve, moeiteloze denken zoals Nobelprijswinnaar Daniel Kahneman het heeft geanalyseerd - niets zweverigs aan) heeft nochtans al een hele reeks informatie opgemerkt en verwerkt nog voor ons bewust analyserende brein er zelfs maar aan te pas komt. Zinvolle informatie, waar we veel aan hebben als we ze durven in overweging nemen.

En nee, Systeem 1 heeft gelukkig niet altijd gelijk. Soms moeten we inderdaad onze initiële weerstand of angst opzijzetten en zien dat een situatie volkomen ongevaarlijk is.

Maar ik zie eerder het omgekeerde gebeuren: hoe mensen al jaren 'eigenlijk wel weten' en vooral lichamelijk voelen dat ze doorgaan in een situatie die niet klopt. Hoe ze hardnekkig weigeren te luisteren naar hun intuïtie.

Soms omdat ze er de juiste woorden niet voor vinden. Soms omdat wat ze ervaren ingaat tegen het standaard antwoord van de maatschappij.

Want misschien willen sommige ouders vaker thuis bij de kinderen zijn dan we normaal vinden. Of willen sommigen juist meer buitenshuis werken dan we goed vinden. En misschien wil niet iedereen aan het tempo werken dat in sommige organisaties gewoon is. Of vervelen anderen zich juist in werkomgevingen die wij een buitenkans vinden.

Er is weten in je, naast dat rationele denksysteem, dat geen woorden heeft - maar waar je wel naar kan luisteren.