Het korstje moet eraf. Sorry.

Dit is nou niet bepaald gezellig. Dit hadden we niet afgesproken.

Voor de vakantie was bloggen een plezier. Ik schreef zoals ik praatte. Elke dinsdag een stukje, elke vrijdag vondsten.

Maar. Nu. De pauze deed mij geen goed. Al drie weken wil ik opnieuw bloggen. Al drie weken gooi ik afgekeurde versies in de virtuele prullenbak. Al drie weken straf ik mijzelf af in gedachten. Inspiratieloos. Cliché. Uitsteller.

(...) ging ik mijzelf te serieus nemen. Ik hield niet meer rechtstreeks een praatje op de pagina, maar maakte een tweede en ook nog een derde versie. Naar mijn bescheiden mening was mijn column een onmisbare dienst aan het publiek geworden. (Ian McEwan, in 'Suikertand')

Vandaar vandaag, op een doordeweekse donderdag, dit korte onzinstukje. Omdat de korst eraf moet. Opdat het weer zou gaan stromen.

(Niet gedeeld via mail, niet gedeeld op facebook, wel gepubliceerd. Om mijzelf te bewijzen dat mijn blog mijn zandbak is. Het is maar om te spelen.)