Het is allemaal de schuld van het spul.

 
Ontwerp zonder titel (15).png
 

Een mens kan jarenlang menselijk gedrag bestuderen als sleutel tot het Goede Leven, om dan tot de ontdekking te komen dat het de dingen zijn waar je last van hebt.

Niet de mensen om mij heen zorgen voor conflict.

Het is het spul.

De telefoon die dienst weigert. De warmtepomp wiens kapotte sensor ons wekenlang koud water bezorgt. De auto met het ingeslagen raam en de gestolen navigatie. Het draadloos internet dat voortdurend uitvalt. De harde schijf die al sinds juli geen back-up meer wil maken. De vaatwasmachine die maar blijft blokkeren. Berichten en blogposts met een link die niet werkt.

Ik moet het eindelijk onder ogen zien: het zijn de dingen die mij ongelukkig maken.

Misschien zijn mijn verwachtingen te hoog. Misschien ben ik te optimistisch als ik verwacht dat we zomaar een maand kunnen doorkomen zonder iets te repareren of te vervangen. Misschien bezit ik toevallig de verkeerde spullen, dat onbetrouwbare fragiele spul. Misschien zorg ik er niet goed voor, kocht ik het niet duur genoeg of stuur ik de verkeerde vibraties uit?

Hoedanook, ik word er zo moe van.

Een mens zou zowaar verlangen naar een wereld met spullen die je zelf kan herstellen en onderhouden. Naar een wereld zonder hoogtechnologische apparatuur. Waar je gewoon water kookt in de ketel en dat door een filter vol koffie giet. De borden met een sponsje afwast. Je vrienden uitnodigt met rooksignalen. Of zoiets.

Dan worden wij over miljarden jaren teruggevonden, en dan vinden die mensen natuurlijk het Holoceen, en het Pleistoceen, en het Precambium en het Jura en het Krijt en nou ik weet die volgorde niet meer precies… en de laatste laag zijn wij dan natuurlijk, en dat noemen ze dan natuurlijk het Spöl. En dat is dan niet zo’n laag met zand, maar zo’n laag met sleutelhangers, telefoons, Disneyfiguurtjes, heel veel telefoons en heel veel opladers natuurlijk. (Brigitte Kaandorp)