Het Voordeel van de Twijfel

Verdwalen zal je helpen jezelf te vinden.

Soms weet ik het niet meer. Dan zie ik mijzelf op televisie meningen verkondigen en denk ik 'Ben ik dat? Vind ik dat? Denk ik dat?". De vervreemding: zoiets als twintig keer je eigen naam schrijven. Is dat een woord, is dat mijn naam, is dat mijn mening? Mijn huis, mijn kinderen, mijn gezicht, mijn haar, mijn stem. Ben ik dat?

Wat ben ik in godsnaam aan het doen?

Ik heb elke dag een andere mening. En ik kan ze telkens even goed uitleggen. Ik heb altijd een antwoord klaar. Maar ik heb nergens een sluitend antwoord op.

Dus als ik u in dat boeiende programma daar op die serieuze zender de indruk heb gegeven dat ik weet waar ik voor sta, wil ik mij daar bij deze van harte voor excuseren. Ik sta nergens voor of achter. Maar ik ben helemaal voor het openhouden van alle mogelijkheden en alle keuzes, omdat we vrij zijn. Vrij om onszelf te definiëren en ons eigen leven vorm te geven, binnen het gegeven kader. Een kader waar ik trouwens ook geen bouwplan voor heb, mocht u daarnaar op zoek zijn.

Vroeger werd ik er wankel van, van al mijn verschillende invalshoeken. Dacht ik dat het een teken van onstandvastigheid en domheid was: niet kunnen vasthouden aan een stelling. Altijd zo hard weten dat er aan alles ook een andere kant zit. En dat ik beide kanten even heftig kan omarmen als ik dat wil.

Met de jaren heb ik ontdekt dat verandering mijn biotoop is. Zoals wie naast de spoorweg woont het gedender van de trein op de rails niet meer hoort, zo ben ik gewend aan zoeken en verdwalen. Het dagelijkse tegen-het-licht-houden van het leven en de wensen. Van de weg en van de mensen.

Dus voor al wie mij deze dagen heeft gegoogeld en gezocht: weet dat ik niet merkvast ben. Mijn identiteit is veranderlijk als het leven zelf, en dat wil ik hardnekkig graag zo houden. Nu eens de huismoeder, dan weer de trainer, morgen graag schrijfster, gisteren docente en straks fuifbeest. Allemaal even eigen en met evenveel enthousiasme.