Hoe overleef ik zonder Facebook?

De situatie, november 2014. "Wat ben je aan het doen?" vraagt Facebook mij zo'n twintig keer per dag. Ik beantwoord die vraag elke dag wel een keer, door iets te schrijven of te delen. Wat mij daarna een reden van kijken geeft: hoeveel reacties heb ik al? Werd mijn link gedeeld? Hoeveel vind-ik-leuks kreeg mijn spitsvondigheid?

Ik kan niet meer schrijven zonder elk half uur even de statussen van mijn kleine 500 'vrienden' door te lezen. Mijn Ipad kan ik niet meer vastnemen zonder snel de blauwe F aan te klikken, -scroll scroll scroll- scannend door de nieuwigheden. Waartussen steeds meer 'voorgestelde berichten' staan, reclame gebaseerd op mijn eigen surf- of koopgedrag. Zie ik daar nu weer die jurk waar ik vorige week in een webshop op klikte? Staat daar nu echt toevallig 'dit is een speciale actie voor vrouwen van 36'? En niet meer enkel rechts op mijn scherm, maar nu ook tussen al wat mijn vrienden schrijven door.

Dingen van het intiemere slag schrijf ik allang niet meer: die 478 mensen die ooit mijn pad kruisten staan niet allemaal dicht genoeg om echt te mogen weten wat zich bij ons afspeelt. Dus houd ik mijn digitale ik onder controle, ik bouw zorgvuldig mijn identiteit. Want online kan ik deleten, retoucheren en zorgvuldig formuleren. Terwijl je het in een echt gesprek met mij moet hebben van de aarzeling, de boude uitspraak die ik laat volgen door ‘grapje, hoor’ en het veel te lang verklaren en verdedigen van mijn gedachten en keuzes.

In augustus deed ik een vakantie "offline", een maand zonder schermpjes. Volgens Tom Chatfield een modieuze vorm van vrijetijdsbesteding voor degenen die het zich kunnen permitteren (lees: Floreren in het digitale tijdperk). Disconnect to reconnect, roep ik toen. En dat bracht het ook, meer aandacht, meer traagheid, meer tijd. Minder versnipperd was ik - zonder al die kleine onderbrekingen om naar een scherm te grijpen.

 

Het verlangen van vandaag is nog groter: ik maak het uit met Facebook. 

  • Ik wil weer nieuwsgierig zijn naar vrienden en kennissen, en niet op mijn scherm zien dat ze een kind kregen, waar ze op vakantie gingen of hoe hun kerstboom er uit ziet. Ik wil weer in een gesprek duiken zonder voorkennis.
  • De dag behoort weer aan mij toe. Niet aan Facebook. 't Is misschien vreemd, maar ik heb dat probleem niet met Twitter, LinkedIn of Pinterest. Die hoef ik blijkbaar niet voortdurend te openen, die 'trekken' niet zo. Maar Facebook - dat werd een ware verslaving. En mijn profiel afsluiten is stukken makkelijker dan wilskracht ontwikkelen.
  • Ik wil een eigen mening ontwikkelen over de dingen. Of er soms gewoon geen mening over hebben. De staking, de regering, werken en moederschap en de dood van Vos: ik zal er zelf over nadenken. Ongestoord.
  • Omdat mijn tijd van mij is, en ik geen baas heb, kan niemand anders mij verbieden er zoveel van te verspillen. Dus word ik mijn eigen strengste chef: de uren zullen besteed worden aan creëeren, schrijven, klussen, zorgen, lachen, lezen, kletsen, wandelen,... De nieuwe gedragscode in NV Maaike schrijft een beperkte online aanwezigheid voor.
  • Mijn wereld wordt weer kleiner. En ondanks het wonder dat internet is, en de eindeloze mogelijkheden die het brengt, verlang ik daarnaar. Geef mij maar wat minder. Wat minder contacten, wat minder prikkels, wat minder informatie.
  • Mijn blog zal ik delen via een Facebook-Pagina: puur éénrichtingsverkeer. Wie dus graag op zijn wall mijn teksten krijgt kan dat, de pagina 'liken' volstaat. En ik kan nog mondjesmaat delen. Maar mijn nieuwsoverzicht is leeg. Indrukwekkend leeg.

Ik heb in mijn leven meer nodig dan alleen de tegenwoordige tijd.

 

Ik werd voor deze beslissing geen klein beetje geïnspireerd door anderen:

door deze Kelly van Tales from the Crib

door deze Dave Eggers met zijn waarschuwingen in de prachtige roman The Circle

en door mijn liefste, die nog nooit een Facebook-profiel bezat en daar niet minder gelukkig door is