Ik droom van een betekenisvol ochtendritueel

In mijn dromen sta ik elke dag om zes uur op, lang voor mijn gezin ontwaakt. Dan volg ik een prachtig ochtendritueel, zo één als de Groene Meisjes bijvoorbeeld. Ik maak een ochtendwandeling, schrijf drie pagina's, hell, ik mediteer zelfs tien minuten. Ik neem de tijd om voor mijzelf en mijn huisgenoten een gezond ontbijt klaar te maken. Met fruit van het seizoen, terwijl ik naar mijn favoriete ochtend-playlist luister. Helemaal fris en kwiek wek ik vervolgens zacht en opgewekt de anderen.

In het echt lijkt mijn ochtend in niets op dit plaatje. De wekker gaat om kwart voor zeven, met een buitenaards vreselijk deuntje dat standaard op mijn telefoon zat. Verdomme, denk ik, ik moet er toch eens tijd voor maken om een beter alarm-muziekje te installeren. Ik schuif op het scherm naar de snooze-knop, op sommige dagen zo ongecoördineerd dat mijn mobiele telefoon op de tegels valt. Grrmmmbl. Met een slaperig brein strompel ik naar de badkamer, doe een kattenwasje en ga koffie zetten. De keukenvloer is vuil: de hond kwam gisteravond met modderpoten binnen. Er staat afwas van gisteren, de vaatwasmachine is al weer weken kapot. Ik maak smoothie - snel - en dek de tafel.

Als ik eindelijk heb beslist wat ik vandaag zal dragen, en het heb aangetrokken, zie ik drie ladders in mijn kous. Ik hou ze toch aan, die kousen, want het is koud voor deze tijd van het jaar. Buiten is het regenachtig.

Ik wek mijn zonen, door het licht aan te doen en 'opstaan' te roepen. Niets zachts of vrolijks klinkt door in mijn stem. Terug naar de keuken. De koeken om mee naar school te nemen zijn op. Er is enkel nog choco, de rest van het broodbeleg is alweer op. Aan tafel drink ik smoothie en koffie, ondertussen onderteken ik een agenda. Uit een boekentas komen nog foto's van de schoolfotograaf tevoorschijn. Het geld daarvoor, en het ingevulde blad, moeten vandaag nog mee terug naar school - natuurlijk.  Iemand heeft nog dringend een schoendoos nodig om mee te knutselen, het is ook zwemmen (waar is die zwemtas?) en er zit choco op de 'verse' T-shirt. Eindelijk vertrokken sta ik in de file. De benzinetank van de auto blijkt leeg. Ik kom ruim tien minuten te laat op mijn afspraak om half negen.

Rond half elf pas klaart het op: mijn hoofd, mijn stemming. Dan geeuw ik niet meer, dan word ik blij van de vriendelijke vrachtwagenchauffeur die mij voorrang geeft. Kan ik weer luid meezingen met de radio en genieten van het werk dat ik te doen heb.

Oké, dat komt dus ook deels doordat ik pas sinds enkele weken weer aan het werk ben. Even een paar weken vollen bak werken, tot de zomervakantie. Wat freelance-werk en enkele eigen projecten. Op zich geweldig, zo'n leven van een paar maanden thuis zijn en eigen dingen ontwikkelen, en een paar maanden buiten de deur werken. Maar structuur opbouwen en het huis houden terwijl ik weer werk is niet evident. Vroeger had ik routine, toen liepen de ochtenden op rolletjes. Elke dag op hetzelfde uur de deur uit helpt om dat vast te pakken. De ontbijttafel werd 's avonds gedekt, ik legde mijn kleren alvast klaar, de boodschappen waren voor een hele week vooraf gedaan. De kinderen wisten precies welke handelingen op elkaar volgden. Ik stond niet vroeger op, maar had wel minder 'tegenvallers'.

Er is wat voor te zeggen, voor ondernemerschap en werken voor jezelf. Maar het nadeel is ook duidelijk: dat alle dagen hier anders zijn. De ene ochtend hebben we alle tijd, maken we grappen aan het ontbijt en fietsen we zingend naar school. De andere ochtend gromt en moppert moeder dat het een lieve lust is. Maar een uur vroeger opstaan om eerst tijd te maken voor zinvolle ochtendactiviteiten? Pfff, ik ben nu al zo moe.