Ik weet het nog niet

Leven is als rijden op een donkere weg: je ziet alleen wat verlicht wordt door je koplamp.

Meer kan je niet zien van waar je vandaag staat. Je kan niet zien dat er straks een lichte afdaling wacht, die je het gevoel zal geven dat je vliegen kan. Of hoe jouw gladde tweevaksbaan straks een prachtig kronkelend landweggetje wordt, vol avontuur. Gelukkig kan ik ook niet zien welke haarspeldbochten in het verschiet liggen. Welke hellingen mij de adem zullen benemen.

Ik weet het niet. Ik ben wel goed in doen alsof ik weet wat de toekomst brengt. Ik dek mij in, ik zorg voor geld en zekerheid en een instituut dat ons verbindt. Maar eigenlijk weet ik dat ik het niet kan weten. "Het gaat goed want voorlopig blijven we voor altijd samen", zingt Wannes Capelle.

IMG_20150813_143008-e1440164963423.jpg

Ik zou willen schrijven dat ik nooit een carrière-plan had, dat mijn leven zich ontvouwde zonder voorbedachte rade. De waarheid is dat ik tientallen plannen en strategieën had. Maar ook dat alles toch altijd weer anders liep. Niets plan. Ik zou wel willen. Maar geen van mijn prachtige uitgestippelde routes werd ooit waar.

Ondertussen hoop ik steeds vaker dat mijn plan anders zal lopen, ondertussen geniet ik van de vele wendingen. Mijn leven is één en al beweging. Ik weet niet waar mijn stappen mij brengen. Ik weet niet wat ik volgend jaar deze tijd aan het doen zal zijn. Want ik wil mijn weg in alle eerlijkheid afleggen, welke weg dat dan ook is. Er zijn de dingen die blijven: de man, de kinderen, de kring vrienden en familie. Maar daarnaast, in mijn wonen en leven en werk en groeien, wil ik beweging en verandering.

Als ik enthousiast ben over iets, of juist een afkeer van iets krijg - dan wil ik daarnaar handelen. Steeds vaker, steeds sterker kan ik daardoor horen wat mijn intuïtie zegt. Ik zeg het u, dat is dus blijkbaar iets dat je kan oefenen, dat luisteren naar je eigen stem. Van die eerste keer dat ik misselijk werd in een overleg tot de klamme handen bij het typen of het gevoel van plezier in een gesprek. Ik kan het steeds beter ontdekken, wat ik er echt van vind, tussen alle overtuigingen en alle stemmen en meningen van de maatschappij en van mijn ego door.

En dat is echt goddelijk cool. Ik kan steeds beter voelen welke opdracht ik aan wil nemen, ik durf mijn teen in nieuw water steken om te voelen hoe de temperatuur is. Ik weet wanneer ik welke nieuwe interesses wil achternagaan en welke oude liefhebberijen ik wil wekken.

Voor mij is dat echt leven, leven met de hoofdletter L. Voelen wanneer mijn hart begint te kloppen voor een nieuw plan, onder ogen zien wanneer ik de stekker uit een project moet trekken. Ik weet ondertussen dat de periode van lichte paniek, van stress, van bezorgdheid die ermee gepaard gaat, weer overgaat. Dat ik het stretchen aankan, dat ik stil kan blijven staan tussen alle fladderende onrustgedachten en -gevoelens.

Het komende schooljaar zal ik mij deeltijds als docent voor het vak professionalisering verbinden aan de Artevelde-hogeschool. Omdat ik zo blij word van studenten coachen. Omdat mee werken aan de toekomst van onderwijs mij enthousiast maakt. Omdat studeren en leren een onderwerp is waar ik uren kan over praten. Omdat de vacature daarvoor precies de juiste reactie gaf in mij: dat hupse vrolijke daar-gaan-we-eens-lekker-onze-tanden-in-zetten gevoel.

En omdat beweging nooit alleen komt ga ik vanaf november ook een dag per week een plekje krijgen in Balansana, een groepspraktijk in mijn buurt. Wat ik in die dag ga doen? Ik weet het niet. Opnieuw coachen misschien. Podcasts opnemen, video maken, interviews doen, schrijven? Mensen ontmoeten, overleggen, kleine groepen begeleiden? Ik weet het niet.

Ik weet alleen dat mijn hart opsprong toen mijn vriendin vertelde dat er plaats kwam voor extra leden in haar groepspraktijk. En dat ik daarna langs het gebouw fietste en voelde dat ik daar dolgraag wilde werken. Ik kan met mijn verstand nog niet uitleggen waarom. Soms loopt mijn intuïtie voorop, en heb ik er nog geen woorden of redenen voor. Als ze komen mag u ze lezen, beloofd.