Ik wil verantwoordelijk zijn voor elke cent die ik uitgeef.

Mooie ambitie, hé, gepikt van Woody Harrelson (ja, die van Cheers!). Ik wil de wereld verbeteren door te kopen. Maar... ik wilde juist minder kopen, toch? Klopt. En als ik dan koop wil ik dingen kopen van mensen en organisaties die voor een andere wereld gaan.

Lokaal of biologisch of duurzaam of fair-trade. Of dat alles tegelijk.

Mijn groenten, fruit, kaas, vlees, brood, yoghurt en honing komt van lokale boeren, die zo duurzaam mogelijk werken. Want dankzij ons voedselteam kan ik al die rijkdom simpelweg wekelijks ophalen, in het depot om de hoek. Voor de prijs van gewoon eten in een duurdere supermarkt, zo goedkoop kan biologisch zijn.

Mijn chocolade, mijn koffie en mijn bananen van eerlijke handel. Mijn kleren van tweedehands, en bij voorkeur bij Oxfam Vintage. De wereldwinkel, de ecologische webwinkels, de kringwinkel, de kleine creatieve lokale ondernemers: daar wil ik graag mijn steun aan geven.

Ja, ik koop mijzelf een schoon geweten. En nee, ik slaag er nog niet altijd in. Ik ben niet karaktersterk genoeg om aan sommige dingen te weerstaan (Toch een nieuwe zonnebril? Een zomerhoed! Een motor-hoodie!). Maar ik doe mijn best.

Tuurlijk, dat is een flauwe materialistische manier om met een betere wereld bezig te zijn. En nee, ik ben niet consequent. Ik eet overwegend vegetarisch, neem zelden het vliegtuig en heb een voorkeur voor nieuw leven geven aan oude spullen. Maar wij hebben wel twee auto's voor de deur, we stoken de kachel 's winters op tot een aangename 21 graden en ik heb producten van Apple in huis (ai, ik ben stiekem zelfs niet altijd tevreden over mijn Fairphone en verlang weleens terug naar die vorige - de I). Ik stap soms binnen in grote sport- of kampeerketens voor luchtmatrassen en fleece-truien, ik schenk echte cola aan bezoek en ik koop geen biologische vegetarische hondenvoeding.

Maar ik wil het wel graag beter doen. Elke consumptie-beslissing bewust nemen. Echt verantwoordelijk durven zijn voor het geld dat ik betaal. Omdat ik het niet wil geven aan bedrijven die hun verantwoordelijkheid niet opnemen, voor mensen in armere delen van de wereld en voor kinderen minder fortuinlijk dan de mijne.

Zo moeilijk kan het niet zijn, ik koop toch wat ik nodig heb, ik kan het net zo goed bewuster doen. Mijn geld geven aan die revolutie die ik belangrijk vind. Ik wil deel uitmaken van de oplossing, en niet mee het probleem zijn.

Het hier neerschrijven moet mij dus uit die verdomde winkel met blauw-wit logo houden. Waar alle verf- en knutselspullen zo goedkoop zijn, die volgestouwd is met onnozele gadgets voor minder dan een euro en waar ik als vanzelf met volgeladen armen buitenstap (nee, zakken of dozen geven ze niet).

Dit statement maken, met jullie als publiek, moet mijn voornemen nog sterker maken: ik wil nooit meer naar snellehap-hamburgerrestaurants die niet zorgzaam met voedsel en onze leefomgeving omspringen.

Zie je mij de volgende keer aanschuiven aan de kassa van een modeketen die sweatshops openhoudt in lageloonlanden, trek dan alsjeblief aan mijn mouw. Maaike, dit hadden we niet afgesproken. Jij en ik, wij gaan het anders doen. Deal!