Rigoreus. Maar altijd uit het hart.

 
Kopie van Kopie van Ontwerp zonder titel (1).png
 

Volg je hart. Luister naar je innerlijke stem. Geef je innerlijke stem voorrang op je verstand.

Moeilijk hoor. Als de wereld weer eens. Als de mensen zeggen. Als het brein mij te slim af.

Mijn innerlijke stem roept al jaren dat ik moet schrijven. Mag schrijven. Mag schrijven wat moeiteloos uit mijn hart komt. En ik doe het niet. Ik weiger niet pontificaal, nee, ik probeer mijn hart te sussen door manieren te zoeken om mijn verstand te laten schrijven. Ik blog, gericht op professionals. In e-cursussen schrijf ik, over verstandige dingen. Als mijn hart zich laat horen, kleed ik het aan met propere verstandige woorden en wetenschappelijk onderzochte stellingen.

Mijn verstand bedenkt veilige uitlaatkleppen om mijn hart stil te houden. Zoet te houden. Academische medailles. Maatschappelijk gewaardeerde ondernemersdromen.

Dat doet het om mij te beschermen, ik weet het. Om mij veilig te houden en financieel gerust. Het is mijn Innerlijke Criticus die heftig van zich laat horen als ik spannende dingen doe. Omdat die houdt van voorspelbaarheid, van uitgesleten paden die anderen ons voorgingen, van veilige ietwat saaie routes.

Maar er is ook iets anders, in mij. Een innerlijke mentor. Een innerlijke stem. Intuïtie. Een stem, een weten, een waarnemer, een ziel.

En die verlangt er juist naar om het leven te ervaren, om het te Leven met hoofdletter L.

Dat is waar dit leven voor is, geloof ik, om geleefd te worden. Om te ervaren. Zo eenvoudig en tegelijk zo lastig. Maar wel helder - en nodig.

Dus.

Dag innerlijke stem van mij. Ik wil dat jij voortaan nog krachtiger de richting aangeeft. Mijn verstand mag kennis binnenbrengen, en praten met de sjieke woorden van vandaag. Maar jij, mijn hart, jij mag de weg tonen. Voorop lopen.

Ja aan het hart. Aan het buikgevoel, de intuïtie, het innerlijke weten.

Want het verstand houdt van stress. Van problemen om op te lossen. Het brein is als een hond: als het zich verveelt, zoekt het een bot om op te kauwen. Terwijl het hart, mijn buik, de innerlijke stem, zegt dat alles altijd goed is. Alles is goed. We bestaan. We ervaren. Ik voel. Ik leef.

Het verstand wil mij klein houden. Veilig. Maar de ziel wil ervaren. Groeien. Bewegen. De innerlijke stem wil plezier, betekenis en nieuwsgierigheid. Het verstand wil een probleem oplossen. Zoals het hart wil kloppen en je nagels groeien, zo wil het verstand problemen oplossen, gewoon, als bestaansreden. Mijn brein is een orgaan, een lichaamsdeel. Het deel dat gedachten produceert en problemen wil oplossen. Ik hoef mij er niet mee te identificeren.

Ik ben ook nog iets anders: de waarnemer. Ik kan mijn gedachten horen én mijn hart voelen. En ik mag zelf kiezen wat ik het luidst laat klinken.

Want die tango tussen hart en verstand is prachtig - zolang ik mijn hart de dans laat leiden.

Wat we vanuit ons hart voelen ontglipt ons, want als we het horen spreken, als we weten wat het is en wat het wil - lesgeven … een gezin stichten … schrijven … kunst maken … mensen op de maan zetten - dan is het moeilijk, zoniet onmogelijk, om het te vergeten.

Als je weet waarom je hier bent -wat jij op deze aarde te doen hebt- dan is het uitdagend om terug te keren naar het leven dat je kende en daar tevreden mee te zijn.

En dat is waarom onze intuïtie zo vluchtig is. Dat is waarom we vermijden om toe te geven wat we werkelijk willen. Dat is waarom onze diepste verlangens maandenlang, jarenlang of levenslang verstopt blijven. En dat is waarom deze reis fascinerend, bedwelmend en uitermate intimiderend is.

(onbekende auteur)