Je was jong en je wilde wat.

Is het niet grappig hoe er dag na dag niets verandert, en als je terugkijkt is alles anders... (C.S. Lewis)

Misschien heeft u al gezien dat hier regelmatig berichten worden bijgevoegd, ge-antidateerde berichten zelfs. Onlangs nog eentje van oktober 2014, zogezegd. Dat zit zo: ik wil de berichten op mijn vorige blog, vrijdagvisiedag, niet allemaal kwijt zijn - als hij straks uit de lucht gaat. Dus ben ik er af en toe een paar aan het herwerken. Enkel die blogs die ik wil houden en opnieuw de wereld in wil hebben, natuurlijk.

En wat is het bijzonder om mijn eigen gedachten en vertelsels te lezen van de voorbije drie jaar. Als een gesprek met de 'vorige versie' van mijzelf. Soms voel ik er ook wat schaamte bij, om mijn knoeien met woorden en zinnen van toen. Maar vaker ben ik verbaasd, over hoeveel er al veranderd is sindsdien. In mijn leven en in mij. Dit schreef ik bijvoorbeeld:

Wist ik dat, hebben ze mij dat verteld, dat ik ook burgerlijk zou worden? Dat ik zo ver af zou staan van dat meisje met haar lange rokken, Indische spiegeltjesrugzakken en lak aan regels? Die zitstakingen op de speelplaats deed, betoogde tegen de verrechtsing, op blote voeten liep en de wereld ging veranderen. Die een wereld ging maken waar geld niet de essentie was: waar ruimte en rust, liefde en vriendschap de essentiële dingen waren. Dat meisje van toen, zou ze de vrouw die ik nu ben nog een heel klein beetje cool vinden? Die vrouw met bijtsporen op haar tong van alle dingen die ze nooit uitspreekt, met een van voorzichtigheid en schaamte geloken stem als ze over haar diepste wens vertelt (verdomme toch).

Dat mag mijn volgende transformatie zijn: de vernieuwde verbeterde combinatie van de idealistische dromer en de realistische tevredener. De onschuld en idealen van de tiener, met de wijsheid van de ervaring. In zelfgekozen naïviteit en met alle respect en daadkracht voor mijn dromen en verlangens. Ik loop weer op mijn blote voeten.

Bij het lezen hiervan komt er vooral een schepje trots. Ik zit er vandaag toch verdomd dichtbij, bij die verandering. Mijn leven van vandaag is volgens mij wel een leven waar mijn 'zestienjarige ik' naar uitgekeken zou hebben. Terwijl ik vooral het gevoel heb dat de dagen omvliegen, dat het leven er op los leeft in een stroom van aaneengeregen momenten: zie ik daar dus toch zowaar een 'lijn' verschijnen. Zoals Steve Jobs zei (ja, ik weet niet meer goed of ik hem nu moet bewonderen of juist wil vermijden zijn naam te noemen, maar, hij zei dus wel dit):

je kunt de punten niet met elkaar verbinden als je vooruitkijkt, je kan ze alleen verbinden als je terugkijkt

Als een ouderwetse 'verbind de punten van 1 naar 30-tekening'. Waar je vooraf vaak al in zag dat het een luchtballon zou worden. In mijn verhaal is dat laatste ook waar: ik lees ook duidelijk hoe ik mij dingen voorneem, hoe ik mijn dromen en plannen, die nu vaak werkelijkheid zijn geworden, dan al benoem. Ik zie ze vooraf, en toch niet helemaal helder: hoe vaak liep het toch anders dan ik had gedacht. Ik volgde zoveel sporen, die op het moment zelf het goede spoor leken. Maar die soms doodliepen, of ombogen, of op een ander paadje uitkwamen.

En ik maakte ook wel wat bruuske omwentelingen, niet alles veranderde met kleine dagelijkse stukjes. Op een dag beslissen dat ik niet meer (of zo weinig mogelijk) buitenshuis wilde werken. Verhuizen. Een blog beginnen.

Schone vraag toch ook: "Zijn er dingen in jouw leven vandaag waar je als zestienjarige van zou zuchten en met je ogen draaien, of zelfs tandenknarsen en vloeken?" Beter nog: heb je genoeg momenten nu waar je twaalfjarige van zou giechelen?