Leren in een roes?

Ik volg een schrijfcursus. Het is een kleintje, maar wel één van stevige kwaliteit. En ik heb al ontzettend veel geleerd.

Bijvoorbeeld. Hoe ik met één goed gekozen detail iemands karakter kan laten zien. Hij legde zijn Waterman evenwijdig met de rand van de lederen onderlegger. Hoe ik actie kan vermengen met dialoog. "Ga daar maar liggen," Dimi knoopt zijn gulp open. Hoe je de lezer actief betrekt door niet alles te beschrijven, maar vooral te suggereren. Op de vleugel lag een brief van de Rotary Club.

De cursus werkt dus. Maar. Ik word er zo klein van. Onzeker. Twijfelend. Ik kan beter schrijven dan bij de start, maar ik heb het gevoel dat ik steeds slechter schrijf. Ik ben helemaal bewust onbekwaam.

Elke ochtend maak ik braaf een nieuwe opdracht. En ik geniet er steeds minder van. Wat begon als een spel, werd gaandeweg steeds belangrijker. Ik hunker naar positieve feedback op mijn stuk. Loop de hele dag te malen op kritiek. Ik, die dacht dat ik wel wat kon hebben. Ik met mijn zelfvertrouwen, mijn speelsheid en optimisme. Djeezes.

Er klopt iets niet. Ergens onderweg legde ik een oud schema op deze ervaring: een hardnekkig ingesleten misverstand over schoolgaan en leren. Het verdrinkings-model, noemt mijn nieuwe beste vriend Tal Ben-Shahar het. Waarin je verzuipt in werk waar je niet van geniet, voortgestuwd door je angst voor mislukking. Als je het einde haalt, voelt dat als eindelijk adem krijgen na een lange tijd onder water. De opluchting.

Tal - mag ik hem al bij de voornaam noemen na twee blogs?- heeft ook een alternatief: het liefdesspel-model. De vele uren die we in lezen, onderzoeken, denken en schrijven stoppen, zijn het voorspel. De eureka-ervaring, wanneer we bijvoorbeeld een oplossing of inzicht bereiken, is de climax. Er is ook een gewenst einddoel, maar dat is niet zo van belang: in het minnespel vinden we namelijk voldoening in alles wat we onderweg doen.

Helaas, Tal - is dit überhaupt zijn voornaam?- eindigt met een splinter:

Zorgen dat het leerproces op zich een genot wordt, is de verantwoordelijkheid van elke student.

Fuck. Ik wou de schuld zo graag op de opdrachten schuiven, of zelfs op de leerkracht. Damn.

Oké. Genieten moet ik dus. Ik zou zelfs een opwindende roes moeten voelen. In flow zijn, die mooie uitvinding van mijn andere BFF Mihaly. De zone waarin de uitdaging hoog is en mijn vaardigheden groot genoeg. Waar ik mij niet verveel, maar anderzijds ook niet angstig voel.

Het is aan mij om ervoor te zorgen dat mijn leerproces net buiten mijn comfortzone ligt, en niet in de paniekzone.

Wat een lef trouwens: suggereren dat inspanning en worsteling bronnen van geluk kunnen zijn. Ik kan er mijn hoofd nog niet helemaal omheen vouwen (tss, dunglish!).

We schijnen meer plezier te vinden in leren en werken dan in onze zogezegde 'vrije tijd', juist door de uitdaging en de moeite die het ons kost.

Deze cursus is mijn privilege, geen plicht. En de hemel is daar waar we precies genoeg uitdaging krijgen voor wat we aankunnen, niet dat beloofde land waar we niets meer moeten doen.

Gelukkig zijn is hard werken.