Leven Zonder Facebook

Versimpelen: het proces waarbij al wat voor jou niet relevant is wordt geschrapt. Je doet alles weg wat jouw waarden niet ondersteunt. Overbodige spullen, overbodige woorden, overbodige gewoonten, overbodige informatie.

Zes weken zonder en ik mis gewoonweg niets. Damn. Had ik dat eerder geweten, ik was er al zes jaar af.

Ik dacht hier op zijn minst enkele moeilijkheden te kunnen schrijven, enkele afkickverschijnselen misschien. Een handvol evenementen waar ik niet van afwist en waar ze mij hebben gemist. Een paar gesprekken waarin teveel gênante stiltes vielen omdat ik niet van de laatste nieuwtjes op de hoogte was. Maar niets van dat alles.

Het leven ging gewoon zijn gang, wat rustiger en minder verbrokkeld dan voordien. Ik was minder afgeleid en kreeg wat meer voeling met wat voor mij werkelijk van belang is. Mijn vrienden bleven vrienden. Mijn kennissen wisten ook zonder Facebook de weg naar een koffieklets te vinden. Mijn blog werd gewoon gevolgd langs een simpele fanpagina. En ik voelde mij niet eenzamer of buitengesloten.

Minimalisme is de bewuste promotie van de dingen die we het meest waarderen, en het weghalen van alles dat ons daarvan afleidt.

Waarmee ik meteen wil beweren dat dit voor iedereen anders is. Wat voor mij afleiding is, kan door een ander juist gewaardeerd worden. Bovendien ben ik niet van het type dat een Facebook-account kan hebben en die dan maar wekelijks een keer bekijkt. Ik ben gulzig.

En ook dit versimpelen smaakt naar meer. Het is proeven van de vrijheid van minder (voor mij) overbodige informatie, minder onnodige tijdsbesteding, minder stress en versnipperde aandacht, minder rommel.

Rommel vanbinnen en vanbuiten. De ∞ van zo de binnenkant, zo de buitenkant. En andersom. Het gevoel van opruimen en weggooien of weggeven, en hoe dat licht en bevrijdend voelt vanbinnen. Het veranderen van je intentie vanbinnen ("Het is oké om tevreden te zijn met een kalm leven") en hoe fijn het is dat ook aan de buitenkant te laten zien. Ik heb een vast containerpark-maatje, waarmee ik samen volle auto's groot afval uit onze beide huizen doe verdwijnen. En elke keer, als we met de lege wagen het hek weer buiten rijden, die opluchting. Heerlijk, al die kapotte dingen die ons omsingelden, al die rommel waar we zaten op te kijken, alles wat ons in de weg lag: weg.

We zijn gefopt. Meer bezit en meer mogelijkheden, meer informatie en meer vriendschappen brengen niet meer geluk. We werden om de tuin geleid met mooie reclames en verleidelijke vernieuwingen. Er werd ons een tegendraads geluk verkocht en wij geloofden dat. Een weerspannige tevredenheid, die ons ontglipt na elke nieuwe aankoop, na elke nieuwe klik: op naar de volgende. Onze huizen zitten overvol, onze hoofden zitten overvol, onze dagen zitten overvol. En niet alleen geven die overbodige dingen ons geen blijvend geluk, erger nog: ze leiden ons af van echte tevredenheid.  (Joshua Becker, Becoming Minimalist)