Los wereldproblemen op. Met twee handen. In dertig minuten.

Echte verandering vloeit altijd voort uit het echte leven

Het voordeel van kleine, makkelijke manieren om verschil te maken? 

Twee handen, dertig minuten, om het even waar, om het even wanneer. De 'Two Hands Project': een simpele actie die wereldwijd al voor tonnen minder afval zorgde. Op de foto: wat ik in één half uur aan afval kon oprapen op het veldje naast ons huis - de pup had ik al.

1. Je 'fopt' je brein: je hersenen hebben niets liever dan de bekende paden. Een nieuwe route kost veel wilskracht, want levert veel weerstand op. Kleine acties die schijnbaar geen moeite kosten, omzeilen die natuurlijke afkeer tegen verandering. Ook het Japanse Kaizen preekt het: grote veranderingen komen er door kleine stapjes te zetten.

2. Ik verlies al mijn energie als het over globale, geopolitieke, grote bewegingen gaat. Ik haat duidingsprogramma's, ik word kwaad van rampdocumentaires. De machteloosheid. De schaalgrootte doet mijn hoop verkleinen. Maar die kleine beweging, die kan ik wel voelen. Die kan ik doen.

3. Het effect. Meer dan bij een petitie, een betoging of een mobiliseringsactie zie ik onmiddellijk het effect van die luttele minuten inspanning. En door het delen ervan op internet zet ik ook nog eens anderen aan het denken. Zet ik zelfs anderen aan het doen. Ideaal, want ook ik ben van nature lui. Minimale inspanning, maximaal resultaat!

4. Het helpt tegen verveling. Ons Maaike heeft weer een nieuw project...* Zo houd ik mijzelf aan de gang. Een uitdaging, iets nieuws: 't is als frisse vrieslucht inademen. Binnen de vertrouwde taken en onze geliefde routine krijgt het leven kleur door die kleine verandering.

5. Je bent al begonnen, bijna eer je er aan begint. Winkels en benzinestations weten het al jaren: als je één voorgedrukte stempel op een kaart met tien vakjes plaatst, geeft dat de 'spaarder' een goede start. Je hebt al een stempel op je kaart, slechts negen te gaan. Dat is doenbaar.

6. Je hakt de olifant in stukjes. En weet waar je met eten kan beginnen. Het grote geheel is te onoverzichtelijk: geef mij een ingang en ik neem hem. Want niet alleen maakt de omvang van een probleem ons soms machteloos, ze zorgt er ook voor dat we niet weten waar beginnen. (Dat deden ze trouwens ooit eens echt, in Gent, een olifant opeten: in 1904, na de sluiting van de dierentuin. Olifantensalami!)

7. Ik hou van de tijdslimiet. Een half uur afval oprapen, dat is interessant. Alle afval oprapen niet. Een uur poetsen, dat kan ik hebben. Het hele huis poetsen tot het blinkt is een karwei dat erom vraagt uitgesteld te worden. Ik pas het principe toe voor heel veel dingen die ik niet graag doe. Omdat doorgaan tot het helemaal af en perfect is soms gewoon teveel gevraagd is.

*Oh, en terwijl we er toch over bezig zijn: mocht u al eens een project of uitdaging zien passeren waarvan u ineens denkt 'dat zou nog iets voor Maaike zijn!', laat het mij dan weten. Ik test het graag voor u uit!

two-hands-project-e1417695706436.jpg