Maaike leest: “Diep Werk” van Cal Newport

 
Kopie van Kopie van Ontwerp zonder titel (24).png
 

Dus.

Ik leen een boek van een vriendin.

Een vriendin met heel veel goede boeken.

Die ze niet allemaal gelezen heeft.

Sterker nog.

Een vriendin die tegen anderen beweert dat ze die boeken niet hoeft te lezen: “Ik wacht gewoon tot Maaike ze leest en er een blogske over schrijft.”

Bij deze: ik las gehoorzaam ‘Diep Werk’ van Cal Newport.

Die Newport, daar moest ik nochtans echt aan wennen. Ik las zijn ‘Diep Werk’ al drie keer, en nee, niet drie keer uit. Twee keer leende ik het uit de bib, las enkele bladzijden en legde het weer weg. Maar deze derde keer was het in twee avonden uit: delicious binge-reading.

Het hielp dat ik eerder dit jaar zijn boek over Digitaal Minimalisme las, en daardoor wist: na de eerste beschrijvende hoofdstukken komen heel waardevolle inzichten en heel praktische tips.

Deze bijvoorbeeld:

  1. Diep werk is essentieel voor vakmanschap: zonder diepe concentratie kunnen we geen nieuwe dingen leren. En leren, groeien, verbeteren in ons vak: dat is hoe we meesterschap bereiken - en meesterschap is wat ons leven betekenisvol maakt en wat mensen doet floreren.

  2. Diep werk is intense concentratie, zonder of met zo weinig mogelijk afleiding. Het heeft wat weg van flow, maar dan op productief en creatief werk toegepast. En in onze tijd wordt het steeds zeldzamer door, u raadt het al, de digitale ontwikkelingen. Niet alleen hebben we steeds minder tijd voor echt geconcentreerd werk, maar we worden er ook steeds slechter in. Ons brein raakt het ontwend, zeg maar.

  3. Diep werk en de resultaten daarvan is wat voor kwaliteit zorgt. Iedereen kan iets op sociale media posten, bij een vergadering zitten of mails beantwoorden. Maar een originele gedachtengang, het verbinden van ideeën, het oplossen van een probleem: dat is wat ons werk waardevol maakt. En als we onze hele agenda vol overleg, mail en oppervlakkige to-do’s stoppen, hebben we aan het eind van de dag of het jaar weinig betekend.

Machtig, ik ben fan!

Ook omdat dieper werken niet alleen vruchtbaarder is, maar meer voldoening geeft - het is gewoon heel leuk om echt de tijd te nemen, om je aandacht helemaal te mogen wijden aan wat jou boeit.

Volgens Newport kunnen we dat diepe werk op vier verschillende manieren meer in ons leven brengen:

  • door een consequente kloosterachtige afzondering (niet op sociale media zitten bijvoorbeeld, geen vergaderingen bijwonen, in een stil huis in het bos schrijven)

  • door een bi-modale levensstijl (van wekelijks enkele dagen diep werk, of jaarlijks enkele maanden bijvoorbeeld)

  • door een ritmische afwisseling van diep en oppervlakkig werk (elke dag een paar uur volle concentratie)

  • of met de stoere journalistieke methode (wanneer je maar kan, al is het maar een half uur, diep werk tussen alles in proppen).

Oké, die laatste gaat het voor mij alleszins niet worden. Ik zou het wel willen, zo in staat zijn om steeds in en uit concentratie te gaan, en bijvoorbeeld een halve blog te schrijven tussen een videogesprek en het beantwoorden van mails in. Maar ervaring leert dat ik dat dus gewoon niet kan. En dat is geen kwestie van wilskracht, stelt Cal mij gerust, onze hersenen hebben namelijk de neiging om aandachtsresten vast te houden van de vorige taak. Dus ik zit dan wel te schrijven, maar in mijn hoofd zwerven nog vragen en gedachten uit het gesprek, en zelfs al wat bedenkingen voor de mails van straks. Niet handig.

Het ritmische inplannen van diep werk, je geconcentreerde uren in dagelijks terugkerende blokken stoppen dus, daar is al veel over geschreven. Iets in de trant van: ga elke dag van zeven tot elf aan je schrijftafel zitten en doe vervolgens de rest van de dag je andere bezigheden. Ik ben er al altijd zwaar door gecharmeerd, door dat regelmatige warm houden van je inspiratie, en ik probeerde het dus ook al talloze keren op die manier toe te passen. Maar mijn leven laat zich blijkbaar heel slecht in gestructureerde banen leiden. Of ben ik het zelf, die niet goed gedijt bij routine?

Anderzijds, dat kloosterleven, hoe aantrekkelijk het ook klinkt, het zal niet voor deze levensfase zijn. Mijn online onderneming lijkt niet geschikt voor een bestaan zonder mail, zonder sociale media of zonder administratieve en boekhoudkundige taken. Ik heb niet de vrijheid om mij maandenlang terug te trekken - en wil ik dat überhaupt? Doe mij maar voldoende doe-taken tussendoor, dat helpt ook om mijn hoofd leeg te maken en om in verbinding te blijven met de grote mensenwereld.

Die bi-modale aanpak is wellicht het beste alternatief, zeker omdat ik als freedompreneur mijn tijd zelf kan indelen. Twee dagen diep werk per week, dat zou ik bovendien gewoon zalig vinden. Twee volle dagen mogen vullen met schrijven, video maken, cursussen bouwen, plannen uitwerken: wat een luxe.

Dus. Die.

Ik ga het proberen. Jij?

*Heb jij ook een boeiend boek op het oog, maar geen tijd of zin om het zelf te lezen? Deel je tip in de comments, en wie weet vat ik hier de grote lijnen wel voor je samen.