Maaikes Gouden en Supersimpele Tip om meer Non-Fictie te lezen (of: doe mij maar een boek onder de kerstboom)

 
AdobePhotoshopExpress_2018_12_22_09:53:38.jpg
 

Als je ook maar een beetje op mij lijkt, hou je van boeken.

Je houdt van boeken, ook van ernstige professionele boeken, omdat ze een fantastisch middel zijn om inspiratie op te doen en nieuwe ideeën of nieuwe vaardigheden te ontwikkelen, en dus om in je vak te groeien.

En als je nog meer op mij lijkt, haal je waarschijnlijk boeken in huis over een wijde variatie aan onderwerpen, zoals coaching, management, psychologie en persoonlijke groei. Of gezond eten, alcohol laten staan en mediteren. Je gelooft misschien zelfs dat je kan leren poetsen, naaien en tuinieren door er een boek over te lezen (guilty!).

Bovendien, als je op écht mij lijkt, lees je die boeken niet van kaft tot kaft. Je huppelt wat rond in de meest interessante of relevante hoofdstukken. Of je leest enkel de achterflap en de inleiding, voor je het boek weer aan de kant legt.

Mijn boekenplanken staan boordevol half-gelezen exemplaren.

Dat is wellicht één van de grote waarheden over professionele boeken: er worden er meer verkocht dan gelezen.

En ik denk dat het zo moet zijn. De meeste vak-boeken presenteren niet meer dan één spannend idee of een lijst van bruikbare tools, en ze hebben zelden de boeiende verhaallijn van een goede roman. Het populaire management-boek bovenaan de non-fictielijst is echt niet te vergelijken met je favoriete languit-in-de-zetel-urenlang-verdwijnen-in-een-andere-wereld fictieboek.

De enige reden waarom het mij de laatste jaren lukt om zoveel non-fictie te lezen, en echt, daar leer ik ontzettend veel van, is dat ik gewoon een beetje stoei met zo’n boek. Want als ik mijzelf verplicht elk woord te lezen, strand ik vaak ergens halverwege. En het wordt nog erger als ik daardoor niet aan het volgende boek mag beginnen (jaja, toestemming of verbod van jezelf krijgen - het is wat in een mensenhoofd).

Reading is equivalent to thinking with someone else’s head, instead of with one’s own (Arthur Schopenhauer)

Ik kan je in mijn boeken precies tonen waar ik het niet meer boeiend vond. Of juist omgekeerd: waar het pas boeiend begon te worden. Ik weet van elke titel wat mij tegen de borst stootte, wat mij verveelde, wat ik te eenvoudig of juist te moeilijk vond en waarom ik de auteur wel of niet een interessante mens vind. Maar toch haal ik uit vrijwel elk boek goud: iets waar ik van leer, wat mij doet groeien, wat mij aan het denken zet.

Dus, bij deze Maaikes Supersimpele Recept voor het Verslinden van Professionele Literatuur:

Struin gewoon wat rond in een boek. Achteloos, zorgeloos, regelloos.

Lees eerst het laatste hoofdstuk, of het middelste, of zelfs brutaalweg het eerste. Verdwaal er in tot je weet wat je wil weten. Vaak staan de interessantste inzichten al helemaal voorin, of zelfs op de kaft.

Zoek naar exact die dingen die jij kan gebruiken, die jou verder helpen, en leg het boek dan gewoon weer weg. No hard feelings.

Op naar het volgende.