Ik moet elke week bloggen. En andere shit.

 1. Is het Waar? (Ja of nee. Bij nee, ga naar vraag 3)

2. Kan ik zeker weten dat het Absoluut Waar is?

3. Hoe reageer ik, wat gebeurt er, als ik die gedachte geloof?

4. Wie zou ik zijn zonder deze overtuiging?

5. Hoe kan ik deze overtuiging omdraaien op een manier die mij niet vervreemdt van mijn eigen waarheid en mijn capaciteiten?

(Byron Katie, "Vier vragen die je leven veranderen")

Een perfecte oefening om los te laten op verhalen die je aan jezelf vertelt.

Moet ik elke week bloggen? Is dat absoluut waar? Nee. Ik blog juist omdat het niet moet, omdat het nergens voor nodig is. Niemand zit er op te wachten, daarom is het zo van mij. Dit is zo ongeveer het enige deel van mijn dagen waarin ik niet dienstbaar ben, niet doe wat verwacht wordt, niet werk voor een ander. Ik verdien er geen geld mee, ik maak er geen afspraken rond, ik voldoe niet aan afspraken. Dit is van mij.

Hoe reageer ik, wat gebeurt er, als ik die gedachte geloof? Dan komt mijn blog bovenop de last die ik mijzelf toch al opleg. Bovenop het vak van woensdagavond dat ik nog moet voorbereiden, de taak waarin ik mij moet inwerken, de les die ik dinsdag moet geven, de inspiratie-avond die ik volgende week organiseer, de mappen die ik moet nalezen, de verslagen waar ik nog feedback op moet schrijven, de e-cursus die ik geef. Ik heb al tientallen werk-tabs openstaan, om nog niet van de thuis-tabs te spreken. Als ik geloof dat ik elke week minstens één blog klaar moet hebben verandert dit mogen naar moeten, en mijn plezier naar verplichting.

Wie zou ik zijn zonder deze overtuiging? Ha. Goede vraag. Een vrolijker vrouw op zondag? Die een wandeling mag maken, een glas mag drinken, een boek mag lezen: zonder schuldgevoel? Meer ontspannen misschien? Misschien komen er zelfs betere blogs voort uit dat gevoel van genieten en vrijheid?! Bijgedachte die onverwacht oppopt: de enige blog die ik al acht jaar volg is die van Madame Zsazsa, en als er nu één blogster is die blogt zonder regelmaat, die soms wekenlang niets publiceert, is zij het. Het heeft mij nog nooit gestoord. Ha.

Hoe kan ik deze overtuiging omdraaien, zodat ze mij niet vervreemdt van wat ik werkelijk als waarheid zie, en van mijn mogelijkheden? "Ik mag niet elke week bloggen." "Ik moet niets." "Anderen moeten elke week bloggen." "Ik moet elke week ontspannen." "Ik mag elke week bloggen." Ik vind deze mogelijke nieuwe gedachte wel aantrekkelijk: "Een blogger die schrijft voor het plezier van het schrijven zelf, en zich niets aantrekt van blog-regels die bedoeld zijn om publiek te 'vangen', is uiteindelijk de boeiendste blogger"

Wat zou er gebeuren, hoe zou ik mij voelen, als ik deed alsof deze omgedraaide overtuiging waar was? Zie, u bent nu getuige van wat er dan gebeurt. Ik ging daarnet tijdens een wandeling aan de slag met deze vragen (dwong mijn man vriendelijk om mijn coach te zijn) en kwam met deze omgedraaide overtuiging thuis. Stel je voor dat dat waar is! Dat ik mijn blog verbeter door mijn eigen ritme te volgen, door creativiteit niet achterna te zitten maar op eigen tempo te laten komen! Wat een heerlijke bevrijdende gedachte! Ik ga er spontaan van bloggen.

Tijd voor een glas cava en een goed boek nu. "Big Magic" van Elizabeth Gilbert misschien, om dit soort bevrijdende gedachten te herlezen?

Creativiteit is een cadeau voor de maker, niet enkel een cadeau voor het publiek. Als wat ik hier neerschrijf jou helpt, is dat fantastisch, en dan zal ik blij zijn. Dat zou een prachtige bijwerking zijn. Maar op het einde van de rit, doe ik wat ik doe omdat ik het graag doe. (Elizabeth Gilbert)