Ode aan de spelende mens.

Waarom ik zo zot ben om op een zondagnamiddag in augustus te zitten bloggen? Niet omdat iemand mij zegt dat het moet. Niet omdat iemand er op zit te wachten. Niet omdat ik er prijzen mee wil winnen of geld mee wil verdienen. Ik blog omdat ik het fijn vind om te bloggen. Omdat ik wil spelen met lettertjes, met een titel en een foto. Omdat het maken van zo'n stukje op zich zo heerlijk is.

Zoals die lange warme dagen vroeger in dezelfde grote vakantie, toen ik de hele dag precies deed wat ik wilde doen. Niet wat iemand mij opdroeg om te doen, niet wat een ander nodig had. Wekenlang deed ik niets voor punten, niets voor waardering of voor complimenten.

Zandkastelen bouwen en ze verdedigen tegen de zee, al weet je dat ze weggespoeld zullen worden. Alle playmobil naar de tuin dragen om een jungle na te bootsen, of de kleine plastic duikers in de vijver te water te laten. Ook al weet je dat je die poppetjes enkele uren later weer allemaal uit het gras en het water moet vissen, als de tijd komt om op te ruimen. Uren lezen, een fijne mengeling van strips en goede boeken, zonder daar ooit een boekbespreking over te schrijven. En de dagen vullen met rollenspel en toneeltjes, zonder publiek voor ogen.

Dat is wat mijn blog voor mij is: mijn speeltuin. Hier mag ik nieuwe gedachten uitproberen, mijn ideeënwereld bouwen en woorden aan elkaar rijgen. Gewoon voor het plezier ervan.

Broodnodig vind ik dat, een dag niet geschreven is voor mij een dag niet geleefd. Elke dag iets maken: het is als ademen. Even iets doen dat schijnbaar nutteloos is en waar je creativiteit in kwijt kan. Dat is ook waarom ik houd van nieuwe gerechten koken, veldbloemen in mijn tuin overplanten, teksten schrijven, knutselen, naaien en het fruit mooi schikken in de fruitschaal. Van de verkeerd begrepen ambachtelijkheid van zelf sinaasappels persen of cadeaupapier ontwerpen.

Werk is tegen de menselijke natuur. Het bewijs is dat we er moe van worden. (Michel Tournier)

Ach, natuurlijk is werk nuttig en nodig en ernstig en zinvol. Maar spel en kunst en makelarij zijn dat ook. Want het doet een mens zo goed, dat spelen en maken, ook een grote mens. Denk aan hoe jij dat nieuwe lego-bouwwerk van je zoon het liefst zelf zou willen bouwen. Omdat je het plezier nog kent van genummerde plannetjes volgen en de juiste blokjes vinden. Denk aan hoe fijn het is om een hele namiddag Monopoly met vrienden te spelen. Denk aan klimmen in een boom en schommelen, en het gevoel dat je daarvan kreeg. Hoe je daarbij fantaseerde dat je Tarzan was, of Peter Pan.

Want creativiteit is niet wat je maakt, creatief zijn betekent niet dat je mooi schildert of goed muziek speelt. Creativiteit is een manier van denken, een manier van kijken naar de wereld. Kunst, creativiteit en spel is een recht, geen privilege. Voor kleine en grote kinderen.

Als we door de wereld gaan met een creatieve kijk, dan kunnen we vernieuwend denken. Ook niet-artiesten zouden bewust moeten denken als artiesten. Die creatieve probleemoplossende vaardigheden kunnen we aanleren. (Russel Granet)

Want in de ernstige wereld van school en werk is er altijd druk. De druk om het goed te doen, de druk om het 'juist' te hebben. Om een hoge score te halen, om een stevig tempo vol te houden, om geen fouten te maken. Precies de afwezigheid van die druk, maakt van creativiteit, spel en kunst een vrijplaats. Een plek of een activiteit waarin fouten maken mag. Waar je mag proberen en zoeken en prutsen.

Dus. Ondanks alle verplichtingen die ons leven als volwassene telt, alle rituelen en taken die onze dagen vullen. Gun ik het mijzelf, en jullie, om daarin en daartussen elke dag ruimte te maken voor spel en kunst. Niet omwille van het eindproduct, maar voor het creatieve proces.

Want als je regelmatig pootje kan baden in die stroom van artistiek denken, dan neem je hem steeds vaker mee in je ernstige intelligente bezigheden. Ik kan steeds beter speels en licht staan in mijn verantwoordelijkheden en in taken waarvan het belang groot is. En dat, mijn beste, dat is weelde.