Pleidooi voor stilzitten

Ge moet vooral veel op reis gaan in uw leven. Als ge dan later te oud zijt en in uw zetel zit, zijn dat de schoonste herinneringen.

De laatste levensles die ik van mijn grootmoeder kreeg. Ik neem hem graag op twee manieren ter harte: ik wil veel reizen en beleven én ik wil nu al veel in mijn zetel zitten.

Stilzitten is volgens mij de beste manier om een waarderende blik te hebben voor de wereld. Stilzitten en nergens heen gaan: om alle indrukken en gedachten en wensen en beelden aan de binnenkant te laten passeren. Mijn innerlijke slideshow.

Ik weet niet hoe dat met u zit, maar in mijn leven is niets doen nog steeds een grote luxe. Toegegeven, aangezien niemand mijn baas is doe ik het vooral mijzelf aan, maar het is daarom niet minder waar. Het valt mij makkelijker om op te gaan in de maalstroom van de dag, altijd iets om handen te hebben en van het een naar het ander te racen - dan om pas op de plaats te maken. Het is dan ook al jaren mijn favoriete nieuwjaarsvoornemen: dit jaar neem ik de tijd. Dit jaar ga ik trager.

Reisboekenschrijver Pico Iyer stelt in zijn klapke op TED dat nergens heengaan minstens zo opwindend is als reizen naar Tibet of Cuba. En met nergens heengaan bedoelt hij niets moeilijkers dan elke dag een paar minuten nemen, of elk seizoen enkele dagen, of zelfs zoals sommigen doen een paar jaar uit je leven. Om lang genoeg stil te zitten. Lang genoeg om te ontdekken wat jou het meest raakt, om je te herinneren waar voor jou echt geluk ligt. En om opnieuw te weten dat leven en voorzien in je levensonderhoud soms in tegengestelde richtingen wijzen.

Mijn oudste zoon heeft er talent voor: hij wil elke dag en zeker in het weekend genoeg tijd om thuis op zichzelf te zijn. Feestjes, hobby's, uitstappen: allemaal leuk, maar alleen als er genoeg tijd overblijft voor nietsdoen. En dat kan hij, ondanks zijn leeftijd, al verdomd goed bewaken. Precies de kwaliteit trouwens waar ik ooit bij zijn vader voor viel: hij kon zo goed 'zijn'. Gewoon zitten, kijken, denken. Iets waar ik op dat moment - op mijn negentiende- nog een pak minder goed in was dan nu. Opgegroeid als sprinkhaan (gelukkig in een tijd waarin de diagnose ADHD nog hyperactiviteit heette en slechts zelden werd gesteld) was ik altijd bezig. Beweeglijk, actief, een vat vol energie. Amper aangekomen bij het één en al op weg naar het ander, op zijn minst in gedachten. Het stond op al mijn schoolrapporten: Maaike kan niet stilzitten.

Vandaag voelt het als comfort om meer "niets-tijd" in mijn leven en dat van de kinderen te brengen.  Even in gedachten zijn, bewust dagdromen. En aangezien ik deze week ook nog eens onderzoek tegenkwam dat bewijst dat 'positief constructief dagdromen' immens heilzame effecten heeft -dagdromen helpt bij de 'creatieve incubatie' van ideeën en oplossingen voor complexe problemen- kan niemand mij nog tegenhouden. Een Dagelijks Dagdroom-ritueel!

Ik wens het u en ons in deze donkerste dagen van het jaar: veel warmte en plezier én veel stilte en genotvol gepeins.