Plezier is een noodzakelijke voorwaarde voor krachtig werk.

Gisteren zat ik met Els op café, met dé Els Pronk, helemaal uit Nederland. Wij samen in een Gents koffiehuis, dat komt echt heel zelden voor. En de meest spectaculaire gebeurtenis was het water dat in stromen uit de plafond kwam, na de eindeloze stormnamiddag. Het hele koffiehuis stond blank toen wij vertrokken.

Maar het was iets anders dat bij mij bleef hangen - de vrouw die bij ons aanschoof om meer te weten over ons Leertraject Talentgedreven Coachen. Een vriendin van onze vriendin, toevallig op dezelfde geweldige lunchplek. Ze was geïnteresseerd in ons werk en wilde graag meer weten over de opleiding. Wat deden we, voor wie was het bedoeld, wat kon je er komen leren?

Els en ik probeerden vervolgens hele zinnige dingen over ons leertraject te zeggen. We deden echt ontzettend ons best om gewichtige belangrijke woorden uit te spreken.

Over talenten, over waarderend coachen, over positieve psychologie. Over hoe je bij ons leert om een houding van consequent waarderen aan te nemen tegenover anderen - waarbij ook wat zwaar is gewaardeerd wordt (en dus mag zijn wat het is). Over hoe we veel verschillende methodieken gebruiken, hoe we aan de slag gaan met wie jij bent en wil zijn als coach. Omdat we geloven dat leren van binnen naar buiten gaat: eerst gaan we zelf door het proces om het daarna voor anderen te kunnen doen.

Al die dingen deelden we, zo'n beetje om de beurt, en we keken er heel ernstig bij. Maar de kern van het verhaal kwam op het einde: met de zin "Eigenlijk is het traject gewoon een feestje voor ons, waar we anderen bij vragen".

We vinden het zo heerlijk om te doen, we maken zoveel plezier. Er wordt gelachen, geoefend, gespeeld bijna. Het voelt licht en vanzelf aan. En toch wordt er zoveel zo hard zo waardevol geleerd. Op zo'n leuke manier dat een deelnemer de vorige keer halverwege vroeg: 'wanneer gaat de cursus nu eigenlijk beginnen?'

Oei. Wat als ook wij stiekem nog overtuigd zijn van het feit dat hard werken saai en vervelend genoeg moet zijn? Waarom zou iemand ons er anders voor betalen?! Plezier is voor hobby's, pijn is voor werk. En werkelijk iets belangrijks leren, dat gaat alleen door goed op te letten, veel concentratie en inzet te tonen en te blijven doorwerken aan opdrachten die jou allang niet meer echt boeien. Het is niet de bedoeling dat je lacht, dat de hele dag voorbijvliegt omdat hij zo gevarieerd en geanimeerd is. Het is de bedoeling dat je op een stoel neerzit en twee uur onafgebroken luistert (minstens!). Dat is leren.

Bwaak dus. Wat een onhandige, aangeleerde overtuiging. Ook voor de studente in mijn trajectgroep die dolgraag zangeres wil worden, maar eerst van haar ouders een 'echte' studie moet doen. Zingen is een hobby, je echte werk is iets anders. Nu kiest ze voor een studie waarin het niet gaat om waar ze werkelijk van geniet, niet om wat haar plezier geeft. En die dingen die vanzelf gaan, waar ze energie van krijgt, die mag ze reserveren voor vakanties en weekends. Of een beetje mondjesmaat in haar werk integreren: een leerkracht lager onderwijs zingt toch ook weleens met de kinderen?

Wat voor gekke moraal is dat: dat werken voldoende afzien moet zijn, dat leren met ongemak samen moet gaan? Dat we geen geld kunnen verdienen met wat we werkelijk dolgraag doen?

Plezier is juist een onmisbaar ingrediënt van succesvol werk. Niet het tegenovergestelde ervan. Alleen als we blij zijn, als we vanbinnen gemotiveerd zijn, dan zijn we in staat om echt verschil te maken. Dan kunnen we ontzettend veel energie en hersen-kracht vrijmaken, veel meer dan door doorzettingsvermogen of flinkheid.

Werk en leren dat door plicht gedreven is, is mank en gebrekkig naast werk en leren dat uit liefde gebeurt. (The Book of Life)

Dus: voor alle duidelijkheid, en zeker nog eens voor A die gisteren bij ons kwam luisteren: wij geven ons traject helemaal uit plezier. Vol lichtheid, humor en actie. Met waardering voor al wat er is en al wat er moet en mag zijn. Met waardering voor ieders eigen weg, voor precies dat wat jou plezier doet.

En nee, dat maakt het niet onnozel en te gemakkelijk. Integendeel: je afvragen wat je echt zou willen doen -zonder geld of status als eerste prioriteit- gaat in tegen al onze ideeën over wat veilig is. En is dus nogal beangstigend. Stel je voor dat het waar is: dat je het meest kan betekenen voor anderen en voor de wereld, als je het meest eigene van jezelf meebrengt in je werk - jouw talenten, jouw flow, jouw plezier.

 

*Voor ons volgende leertraject, dat start in september, hebben we nog vier plaatsen. Meer info vind je hier, neem gerust contact als je geïnteresseerd bent.