Simpelklaas

Droomland, woensdagnamiddag half drie. De jongste en ik gaan een verjaardagscadeau kopen voor zijn allerbijnabeste vriend. Kiezen is niet moeilijk, mijn jongen van negen kent de wensen van jongens van negen als geen ander. Betalen en ons cadeau inpakken is een ander paar mouwen. Rijen en rijen moeders en vaders met karren vol speelgoed aan de kassa. Mijn zoon weet ondertussen alles over de goedheiligman, dus kan hij met meer kennis van zaken dit bijzondere fenomeen observeren. Ouders die voor 1 zoon (ja, we hebben hun gesprek afgeluisterd, per ongeluk expres) zes grote dozen Lego City kopen. Niet gelogen, zes dozen. Mijn jongste is danig onder de indruk. Jaloers?

In de regel koester ik jaloersheid, want die is verantwoordelijk voor de grootste veranderingen in mijn leven. Rond mijn zestiende kwam ik op speelpleincursus een knappe jongeling met veel stijl tegen, die geen vlees at. "Cool" dacht ik. "Zo word ik ook." Zo geschiedde, ondertussen ben ik al twintig jaar vegetariër.

Of deze: een dikke dertien jaar geleden vertelde een vriendin dat ze probeerde zwanger te worden. Damn, dacht ik toen ze weg was, dat wil ik ook. En u raadt het al, ik heb een dochter van twaalf.

Vandaag ben ik jaloers op Tammy Strobel, van het boek "You can buy happiness (and it's cheap)". Op Tom Hodgkinson, met zijn manifesten over luiheid en vrijheid. En op deze Kath Kelly, die een jaar lang leefde van 1 euro per dag. Dat wil ik ook! Ik wil simpel leven en consuminderen en ont-rommelen en wat niet al. Niet meer shoppen maar meer leven.

Omdat. Ik dan minder geld nodig heb, natuurlijk. En dus minder kan blijven werken. En dus meer thuis kan zijn. Meer lui. Meer doen waar ik zin in heb. Meer tijd geven aan wie ik graag zie.

En omdat. Ik geloof dat dat beter is voor de wereld. Dat het goed is als we het allemaal met wat minder doen. Dat minder kopen en dus minder laten produceren mijn eigen kleine manier kan zijn om iets te veranderen.

En misschien nog meer omdat. Ik denk dat spullen niet gelukkig maken. Dat het kopen en bezitten van meer of nieuwere dingen ons in slaap kan wiegen. Te weinig wakker voor wat echt van belang is: ervaringen, vriendschap, creëren, dromen en doen.

Dus, uit pure jaloezie, beslis ik vandaag: ik ga het komende jaar alleen nog tweedehands kopen. En alleen wat ik nodig heb. Of tweedehands krijgen en ruilen. Zelfmaken mag ook. Wat ik nodig heb. Anders doe ik verder met wat ik al heb.

(Verdomme, heb ik dat echt geschreven? Moet ik dat nu echt gaan doen? En tegelijk: kijk, hoe cool is dat!)

Maar hoe doe je dat, consuminderen en versimpelen zo rond Sinterklaas en Kerst? Met kinderen? En dan niet letterlijk, hoe je dat doet. Mij interesseert meer het vanbinnen: hoe denk je dat? Hoe pak je dat aan? Hoe zet je jezelf in de juiste stand om de feestdagen door te komen met minder of geen nieuwe spullen?

growth-for-the-sake-of-growth
growth-for-the-sake-of-growth