Zeven weken in zeven lessen (of: wat een spelende vrouw leert in de vakantie).

Mijn kroost is al zeven weken vrij. En hoewel ik mij graag voordoe als een onafhankelijke gedisciplineerde solo-ondernemer - heeft dat vakantiesfeertje hier toch waanzinnig veel invloed op mij. En helaas niet altijd in positieve zin.

Zeven random dingen die ik leerde van zeven zomerweken:

Read More

Hoe heerlijk zou het zijn om alles uit te proberen (ik meen het: laat ons een lijst maken!). Of hoe het juist om blijven gaat.

To change one’s life, start immediately, do it flamboyantly, no exceptions. (William James)

Vakantie is ook de balans opmaken. Achterom kijken naar het voorbije werkjaar en kijken wat de moeite waard was, wat lastig was, wat anders kan en wat ik vaker wil.

En dat is een interessante, eventueel zelfs verstandig te noemen oefening. Slim slim slim.

Maar in mijn geval ook elke keer deprimerend en verwarrend.

Read More

Make up.

Luister.

Ons brein tagt beelden en gedachten aan de hand van onze gevoelens erbij.

Dat wil zeggen: ervaringen worden opgeslagen met een emotie-label. Iets was immers fijn. Of moeilijk. Aangenaam. Of lastig. En dus krijgt die gebeurtenis een emotioneel etiket in ons geheugen, om te weten of we dat soort dingen in de toekomst willen vermijden of juist opzoeken.

Oké, dat is een soort van logisch.

Maar nu komt het.

Read More

Yeeha! Yirah! (of: wat met die straalangst)

Yirah is het gevoel dat we ervaren als we een grotere ruimte innemen dan we gewend zijn. Het gevoel dat ons overvalt als we ineens veel meer energie hebben dan voorheen. Wat we voelen in aanwezigheid van iets groots en heiligs. (Tara Mohr)

Misschien is een mens inderdaad banger om helemaal in zijn kracht te staan, dan om het maar zo-zo te doen. En het feit dat er een naam voor is, voor die angst om groot te groeien, dat helpt. Het is niet eens een nieuw concept, trouwens, in het Hebreeuws werden die twee soorten angst al onderscheiden: Pachad en Yirah.

Pachad is de angst voor geprojecteerde of verbeelde dingen-die-mis-kunnen-gaan, voor mogelijke negatieve gevolgen - angst zoals wij die klassiek kennen dus. Maar die Yirah, dat is een ander paar mouwen. Yirah is straalangst. De angst om meer aan te kunnen dan je dacht, de angst om sterk en krachtig te zijn - om uit te stijgen boven je verwachtingen. De angst om in het licht te staan en met plezier en moeiteloosheid in staat te zijn tot grootse prestaties.

Read More

Zeemeermin.

Misschien is ouder worden wel vooral: jezelf leren kennen.

Zien wat goed werkt, en zien wat niet goed werkt.

Zoals steeds opnieuw ervaren, en uiteindelijk met aanvaarding besluiten, dat 'small talk' niet mijn talent is. Het lukt mij niet, ik kan het niet. Blijkbaar moet het gesprek voor mij altijd over wezenlijke dingen gaan.

Ik wil horen waar je wakker van ligt. Wat aan je trekt. Waarvoor je hart klopt…

Read More

Natuurlijk.

Sinds ik voor mijzelf werk, voel ik mij ontzettend vrij. En tevreden. En dankbaar. Rijk, gezegend, liefdevol, creatief. En nog een handvol superlatieven.

Is dat een teken dat dit werkelijk mijn 'juiste pad' is. Welja. En tegelijk: welnee. Het zit allemaal in mijn eigen hoofd.

Maar dat maakt het niet minder waar.

Shout out naar iedereen die zijn eigen werkelijkheid creëert: goe bezig!

Read More

Positief.

Stel je een wiskundige schaal voor, van -10 over 0 tot +10. Op die schaal zetten we menselijk functioneren uit, van 'psychisch lijden' helemaal links, over 'gewoon in orde' naar 'floreren'.

Dan bestudeert de klinische psychologie wat links ligt: dat wat moeilijk is, zoals depressie en angst, persoonlijkheidsstoornissen en verslaving. Die wetenschap wil ontdekken (en heeft daar al hele grote stappen in gezet) hoe we mensen die psychisch lijden van bijvoorbeeld een -3 naar een 0 kunnen helpen, of naar een 5.

Positieve psychologie onderzoekt de rechtse kant van de schaal, alles boven de 0. Wij willen weten hoe we van een 5 een 8 kunnen maken. Of een 7,5 - ook goed.

Read More