Talentgedreven Coachen

Dinsdagavond gaf ik een verdwaalde lezing. Dat was negen maanden geleden. Bizar hoe gespannen en zenuwachtig ik daarvan werd, terwijl ik vroeger soms meer dan vier workshops of lezingen per week gaf. Ik was duidelijk 'uit roulatie'.

Door mijn nieuwe keuzes wilde ik die lezing, met 'Talentgedreven Coachen' als onderwerp, afzeggen in juli. Maar mijn ego deed dat plan jammerlijk mislukken. Ik stelde netjes aan de organisatrice voor om een (ondertussen ex-) collega in mijn plaats te contacteren, maar daar wilde ze niet van weten.  Omdat ik volgens haar -hou je vast- in Vlaanderen een 'naam' ben als het over talentgericht coachen gaat. Een naam, begot! Tja, toen kon mijn eergevoelige deel niet anders dan de afspraak laten doorgaan.

Dus. Na negen maanden zelfgekozen versimpeling, na negen maanden mijn aandacht op schrijven, toch weer publiekelijk over coachen vertellen. Ik zal u de bloederige details van de aanloop besparen, mijn woede (op mijzelf) en mijn angsten (wat een bedrieger ben ik, om daar over coachen te klappen terwijl ik al maandenlang niet meer coach).

We scrollen door naar het eindresultaat:

Ik deed nooit eerder zo'n authentiek verhaal. Om mijn 'bedriegersangst' te bezweren begon ik mijn vertellement met wat ik vandaag doe. En ik had het mooier verpakt: ik vertelde waar talentgedreven coachen en daardoor talentgedreven leven mij heeft gebracht.

Want je kan maar een aantal keer aan cliënten zeggen dat ze hun verlangen mogen volgen. Met hen onderzoeken hoe ze graag over tien jaar op hun leven willen terugkijken. Ontwerpen hoe hun energie-gevende (werk)omgeving er uit zou zien. Zonder ook naar jezelf te kijken. Het kruipt onder je eigen vel, als je mensen aanmoedigt om voor hun talent te kiezen. Dan kan je er niet omheen: de vragen die je aan een ander stelt, stel je uiteindelijk ook steeds weer aan jezelf.

Wat zijn mijn talenten? Waar krijg ik energie van? Hoe zou ik graag de komende tien jaar vullen? Wat is mijn verlangen?

En om eerlijk te zijn, ik kon ook mijn sterke punten kwijt in coachen, workshops, begeleidingen van teams en organisatie. Maar dat schrijven. Dat is anders. Het begon als een manier om mensen op de hoogte te houden van mijn werk, via mijn vorige blog. En het bleek zo fijn dat ik eigenlijk het liefst enkel dat nog zou doen. En dat moederen. Ook zoiets. Het was lang iets dat ik in de rand deed. Maar het vroeg om een heel nieuw level: om een gedreven soort moederschap. Talentgedreven: je weet waar je begint maar je weet niet waar je eindigt.

Als je een stevig schip wil bouwen, breng dan mensen bij elkaar. Niet om het timmerhout te dragen of het werk te verdelen. Geef geen taken, deel evenmin de plannen mee. Breng ze eerst bij hun verlangen naar de eindeloze zee. (Antoine de Saint-Exupéry)

Ik kwam op een ander eiland terecht dan ik had gedacht. In mijn presentatie van dinsdag sprak ik over het schip, over het hout, over de plannen. Maar ik sprak dus ook over de eindeloze zee. Over hoe jezelf consequent waarderen, tot andere keuzes leidt. Over hoe kiezen voor waar je goed in bent én voor wat je echt graag doet, je op een heel andere plek kan brengen. Het bleek één van de beste lezingen die ik ooit gaf, dixit de feedback achteraf. Goed voor mijn ego :)

Het is om die reis -en dat verlangen om anderen talentgedreven te laten werken en leven- dat ik opnieuw, samen met Els Pronk, een leertraject 'Talentgedreven Coachen' op stapel heb staan. Omdat er zulke bijzondere veranderingen zijn gebeurd bij de deelnemers van vorig jaar. Omdat ze zoveel aan kracht hebben gewonnen, in dat gebied waar hun hart ligt. Omdat ook zij nu anderen talentgedreven coachen. We maken een beweging!

 

De lezing gaf mij een extra duwtje om visitekaartjes te maken (zie foto) - toch wel handig, zo'n deadline.