Uitzwaaien.

 
Kopie van Kopie van Kopie van Kopie van Kopie van We Bedtime.png
 

Ik zal nooit weten, en jij ook niet, hoe het leven zou zijn dat je niet hebt gekozen. We weten alleen dat wat dat zusterleven ook was, dat het belangrijk en mooi en niet het onze was. Het was het spookschip dat ons niet meenam. We kunnen niets anders doen dan het uitzwaaien vanop de oever. (Cheryl Strayed)

Mijn grootmoeder heeft het haar hele leven gehad over het vierde kind, die dochter, die ze nooit kreeg. Na twee vroeggeboortes mocht het niet meer van de dokter. Mijn andere grootmoeder haalde steeds aan dat ze had willen werken, maar dat vond haar man niet goed. De meeste vrouwen bleven thuis in die jaren.

Gelukkig werden ze er niet van, van het omkijken naar dat zusterleven dat misschien beter was geweest. Maar bij mij bleef het hangen, hun boodschap, en niet als stimulans om vier kinderen te krijgen of buitenshuis te werken. Wel als aanzet om nooit spijt te hebben.

Wat ik ook heb gedaan of heb gelaten, ik doe niet aan spijt.

Elke keuze die ik maakte, elke beslissing die ik nam, kwam uit de kennis en het inzicht dat ik op dat moment had, hoe slim of dom, hoe lief of onhandig ook.

En soms heb ik niet eens gekozen, soms kwam de onmogelijkheid voort uit een andere, grotere keuze. Voor mijn gezondheid, voor de liefde, voor een belangrijk levensdoel.

Ik zal helaas nooit emigreren met mijn gezin, want ik deel het ouderschap met mijn ex-man. Ik zal mijn kinderen altijd halftijds moeten missen, ik zal geen lange reizen met hen kunnen maken, ik kan niet voltijds huismoeder zijn. Want elf jaar geleden liep het leven anders dan ik had gepland, en daar heb ik geen spijt van.

Door te kiezen voor wat ik zelf nodig heb en kan dragen, en voor wat mijn man en mijn kinderen nodig hebben en kunnen dragen, zijn sommige paden helemaal afgesloten.

Want ja, ik had zonen die het haatten om in de vakantieopvang of in kampjes te zitten. En ja, ik heb een introverte man die liever thuis op zijn landgoed vertoeft dan op een wild feest. En ja, mijn dochter geniet er heel erg van dat wij dicht genoeg bij de stad wonen. En ja, ik ben zeer geschikt voor lezen, schrijven en studeren; en wat minder voor vergaderingen en groepsprocessen.

Ik zal nooit meer psychiater worden, nooit boerin en nooit kleuterjuf. Ik zal geen koffiehuis uitbaten, geen B&B in de Ardennen beginnen en geen kind meer adopteren. En dat is helemaal goed, die andere keuzes zijn prachtig en boeiend en niet de mijne.