Van toen ik nergens heen ging en niets deed (of: luister deze podcasts en lees deze boeken) (of: ziek is ziek is ziek)

 
Kopie van Kopie van Ontwerp zonder titel (28).png
 

De kamer draait.

Mijn maag speelt op.

De emmer naast het bed is lavendelblauw.

Een heel warm lenteweekend lang ben ik heftig ziek. Ik kan mijn ogen niet openen. Niet rechtop zitten, niet rondlopen. Niet eten. Alleen maar liggen. En slapen.

Ik leef op lage toeren. Oh god. Wat virussen doen met een mens. Of is het een zonneslag? Heb ik bloedarmoede? Een voedselvergiftiging?

Gelukkig kan ik mijzelf nog op tijd van dit catastrofaal denken wegrukken, dankzij de omdenk-matrix van Berthold Günster - eenvoudig en boeiend beschreven in zijn nieuwste boek, Zoals verwacht loopt alles anders (nee, deze blogpost is niet gesponsord - er staat geen omdenk-logo op de kraag van mijn nachthemd).

Berthold stelt het heel helder: een probleem ontstaat bij een tegenstelling tussen een feit en verwachting. Feit: ik ben ziek. Verwachting: ik wil mijn zoon zien op zijn toernooi, ik wil met mijn moeder en babyneefje in de tuin zitten, ik wil taart eten op het feest van de buren. Ik wil gezond en fit zijn, quoi.

Feiten zijn soms veranderbaar en soms niet; hetzelfde geldt voor verwachtingen: soms kun je ze veranderen, soms kun of wil je dat niet. (Berthold Günster)

Oké, dat onderscheid helpt al. Deze feiten kan ik niet veranderen. Het lijkt evidenter om mijn verwachtingen los te laten. Of ook niet, en dan zit ik in het vakje ‘waarnemen’ van de matrix: het probleem blijft bestaan, en ik laat mijn verwachtingen bestaan, het is wat het is.

Shit happens. Koffie? (Of nee, geen koffie, de geur alleen al!)

Maar: zelfs als je een probleem prima kunt oplossen, zelfs als je de feiten helemaal naar je hand kan zetten, zou dat toch een gemiste kans kunnen zijn - dixit Berthold. Want naast oplossen, loslaten en waarnemen is er een vierde vakje: dat van het omdenken. Bij omdenken maak je van het probleem een kans: je transformeert het tot een mogelijkheid. Op zo’n manier dat je eigenlijk méér van het probleem wil: omdat het juist voordelen biedt. Je verwacht niet meer dat het anders is dan het is én je ziet de feiten als positief.

Goed. Ik ben altijd in voor een experiment, ook als ik spuugziek ben. Wat zijn de voordelen van ziekzijn? Dat ik niets hóef te doen. Dat ik alles mag doen dat ik wil of toch alles dat ik in deze staat aankan.

Podcasts luisteren bijvoorbeeld. Ik bracht dit weekend mijn liggende uren door met gesloten ogen en open oren, luisterend naar deze parels:

  • Waarom? Een vijfdelige podcast van Eva Moeraert en de VPRO over vriendschap, onverwerkt verdriet en de donkere kant van de jaren '90. Prachtig!

  • Modern Love Een podcast-reeks waarin de gelijknamige column uit de New York Times wordt voorgelezen, met als extra telkens een kort interview met de schrijver. Thema’s: liefde in alle soorten en maten, mensen en relaties, en het leven in de meest brede zin.

  • Oprah’s Super Soul Conversations Very American, die Oprah Winfrey, maar toch vaak boeiend - vooral door de interessante gasten die ze ontvangt (Pema Chodron! Marianne Williamson! Tara Westover! Glennon Doyle! Brené Brown!).

  • Omdenken Die kan nu natuurlijk niet ontbreken. Elke aflevering gaat Berthold Günster live in gesprek met iemand met een probleem. Heerlijk hoe hij in een kwartier de boel kan keren!

En toen ik op de derde dag weer mijn ogen kon openen, maar nog niet in staat bleek werk te verzetten, vond ik alweer winst: ik kon excessief lezen! Urenlang aaneensluitend boeken verslinden: zoveel beter dan elke dag slechts een klein hapje kunnen nemen.

Ik las na elkaar het prachtige The Female Persuasion van mijn favoriet Meg Wolitzer, het dramatische The Great Alone van Kristin Hannah en het ontroerende Bij Ons van Sien Volders (waar je zeker Noord van moet lezen! Moet!). Door mijn verwarde brein kwam enkel fictie in aanmerking, maar met prachtige boeken als deze was dat absoluut geen probleem.

Geen probleem dus. Waarlijk: een kans!