Versimpelen is niet simpel

Minder werken is ook minder verdienen, maar dankzij meer tijd en minder stress zou ik ook minder nood hebben aan luxe-uitgaven of comfort-stuff, las ik in ‘Het voordeel van de twijfel: over het nut van filosofie’ van Stefaan Van Brabant.
Eerlijk is eerlijk. Het consuminderen is geen evidentie. Nog niet. Het geeft moed om gelijkgestemde zielen te treffen. Maar onverdeeld positief ben ik niet.

Ik las deze blog over het monster van de middelmatigheid. Over niet altijd genoegen nemen met een 7 maar soms een 10 willen, ook als dat druk oplevert. Geschreven door een psychiater die een burn-out overwon en op zoek blijft naar wie ze is, wat ze wil en wat ze nodig heeft. En haar quote hierboven bleef hangen.

Want ik snap het. Dat snap ik verdomd goed. Al ben ik dan misschien een gelijkgestemde ziel.

Een karrenvracht aan boeken werd deze maand aan mijn huis geleverd. Ik kreeg namelijk voor het eerst loon naar "70% in dienst"- werken. En daar wil ik zelfs nog mee uitpakken, ik lees veel en kocht alleen wat ik niet in de bib kon bestellen of uitlenen. Maar ik kocht ook een resem kleren (Wandelkleren begot! Ik zal nooit meer onelegant in een bos dartelen, I kid you not). En een kudde huishoudhelpers (de spiraalsnijder voor de ideale courgettespaghetti, het minuscule nieuwe zoutvat, de te groot uitgevallen gloednieuwe pannenlappen). Grotendeels ecologisch en fair, dat dan weer wel. Maar toch dik consumeren dus.

Minder kopen, met minder spullen leven, het is geen evidentie. Het is een proceskwaliteit, vrees ik, een spiegel waar je telkens opnieuw bewust in kijkt. Want dat ben ik zeker wel, in vergelijking met vroeger: ik ben mij helemaal bewust van mijn uitbundige koopgedrag.

Nu is het zaak om zonder schuldgevoel het stof van mijn voeten te schudden en weer op de wagen te klimmen. Zonder mijzelf voor de kop te slaan, want daar word ik alleen maar klein en onmachtig van. Ik wil mij opnieuw verbinden met mijn wens en visie, en met mijn enthousiasme en goesting, en daarvoor helpt vooral groeidenken. Ik handel al steeds vaker naar mijn waarden. Ik zie mijzelf al steeds meer aan onnozele verleidingen weerstaan. Ik kan al steeds beter tevreden zijn met wat ik heb.

Dus. Met het beest weer achter tralies, waar was ik gebleven? Welke helpende overtuigingen koesterde ik, welke missie hield mij gaande? Om dat weer stevig vast te pakken, gun ik mijzelf deze ondersteuning de komende weken (en zeker rond het einde van de maand, als er weer een astronomisch loon staat te lonken):

  • Actief vermijdingsgedrag: lees geen blogs met prachtige huizen en perfect gestylde kinderen! Surf niet naar deze website! Loop niet rond in winkels, online noch offline.
  • Het verlanglijstje. Gewoon opschrijven wat ik wil hebben, alsof ik een zomerreis plan. Afstand creëren tussen mij en mijn verlangen. Op het einde van de lijst sneuvelen er toch altijd veel wensen, en dat is precies wat ik wil.
  • Stamgenoten opzoeken. Blogs lezen van minimalisten en versimpelaars. Video's kijken van piepkleine huisjes. Podcasts beluisteren, artikels lezen. Ik doe gewoon even alsof de hele wereld zo denkt.
  • Beelden stelen. Foto's maken van wat ik wil hebben helpt enorm: voor het namaak-gevoel dat ik het 'ding' in kwestie al bezit.
  • Muziek! Deze steunt altijd bij het zoeken naar de essentie. En recent ontdekte ik ook deze: (every little thing that you're lusting for: oh I bet that you are fine without it!)

[embed]https://youtu.be/3DBGqf9W-qA[/embed]