De vijf talen van de liefde.

Hoe weet jij dat iemand van je houdt?

  1. Positieve woorden. Waardering, liefde in zinnen, aanmoediging, complimenten. Ondersteunende gesprekken, liefdevolle berichten, oog-in-oog uitgesproken liefdestaal. Iemand die zegt: "Ik zie je graag. Ik weet dat jij dat kan. Ik ben trots op jou. Ik geloof in je. Jij bent belangrijk voor mij."
  2. Samen zijn. Samen activiteiten ondernemen of samen praten aan de keukentafel. Gedeelde momenten, met wederzijdse echte aandacht. Tijd maken voor elkaar, samen dingen doen, met elkaar in gesprek zijn.
  3. Lichamelijk contact. Knuffels, kussen, vrijen. Een schouderklopje, hand in hand lopen, een aai door je haar. Letterlijk voelen dat iemand van je houdt.
  4. Cadeautjes. Goed uitgekozen geschenkjes, groot of klein. Bloemen, een kaartje, een mooie steen. Een briefje tussen je boterhammen, een chocolaatje op je kussen. Een kaars op tafel, je lievelingshapjes, een goed georganiseerd verrassingsfeest.
  5. Dienen. Iemand die zorg voor je draagt. Stofzuigen, de hond uitlaten, het gras afrijden. Lekker koken, het huis gezellig maken, een belangrijk telefoontje voor je doen. Helpen, bijspringen, iets overnemen dat je lastig vindt.

Ik las het boek "De 5 talen van de liefde" van Gary Chapman, een boek van meer dan twintig jaar oud, dat behalve liefdesadvies ook veel bijbelse citaten bevat. Bijzonder boek. Geschreven door een relatietherapeut, op een moment dat het huwelijk nog een steviger instituut was dan vandaag. Maar los daarvan: geweldig inzicht, die vijf liefdestalen.

We hebben allemaal een 'moedertaal' in de liefde, volgens Chapman. Al tonen en krijgen we liefde in elk van de vijf talen, toch is er één taal die bij ons meer resoneert dan de andere. Een taal waarin we het allerbest begrijpen dat de ander van ons houdt. Een manier van liefde tonen - die onze 'liefdestank' beter opvult dan de andere manieren. En als we te weinig liefde krijgen in die taal raakt ons reservoir langzaam leeg. Tot op het moment dat we geen liefde meer voelen voor de ander, dat ons vermogen om de ander lief te hebben op lijkt te zijn.

Ik durf het hier niet schrijven, wat mijn moedertaal van de liefde is. Dat voelt te intiem.  Maar ik heb er erg veel aan gehad om in dit boek mijn taal te herkennen. Omdat ik die taal zolang onbelangrijk heb gemaakt. Genegeerd heb, en zelfs wat geridiculiseerd. Hoe kon ik twijfelen aan de liefde van de ander, als die in veel van de andere talen wel nog liet zien dat hij mij graag zag? Hoe onvolwassen, ik wist rationeel toch wel dat de liefde er nog was, ik zag het immers aan die andere uitdrukkingsvormen? Maar toch twijfelde ik. Erger nog, als mijn taal van de liefde lang niet meer gesproken werd door mijn lief, raakte ik in paniek.

Ook de taal van de liefde van mijn liefste wil ik hier niet vertellen. Maar ik wil wel getuigen hoe ingewikkeld ik dat vond in het begin bij hem. Hoe anders hij liefde toonde dan mijn vorige lief. Hoe anders ook dan ik. En hoe hij de liefde die ik in mijn woorden stopte wel hoorde, maar niet voelde. Geen effectieve liefdestaal voor hem dus.

Ik had het al in de mot, wat mijn manier was en wat dat betekende voor mijn relaties. En ik had zelfs al door wat de moedertaal van mijn soulmate is. Maar ik had er nog niet zo'n heldere woorden voor, ik kon het nog niet zo mooi 'pakken' als door deze vijfdeling. En dat helpt.

De liefdestaal van mijn kinderen bleek trouwens ook drie keer anders. Hun spontane antwoord op de vraag "hoe weet jij dat ik je graag zie?", was een prachtige weerspiegeling daarvan. En toen zag ik het ook: hoe zij hun liefde voor mij laten zien in hun eigen taal. Logisch, de taal die je zelf het beste verstaat, die probeer je ook voor anderen te spreken. En hoe frustrerend is het als zij die niet begrijpen, of je in een andere taal antwoorden. Helpend inzicht!

Welke taal van de liefde jouw moedertaal is, kan je ook herkennen in de eventuele kritiek die je hebt op je partner. Als je vooral klaagt over het feit dat hij geen tijd met je doorbrengt, is jouw liefdestaal misschien 'samen zijn'. Als zij elke dag zegt dat ze van je houdt, maar jij dat niet gelooft omdat ze nooit iets voor je doet, zou je taal wel eens 'dienen' kunnen zijn. Je moedertaal in de liefde leren kennen, betekent dat je kan vragen of je partner zijn liefde op die manier kan tonen.

En als je langdurig een goede relatie wil hebben, is het goed om de taal van de ander te leren spreken. Ook als je zelf niet knuffelig bent, of niet veel belang hecht aan aanrakingen: als je het met een 'lichamelijk contact'-talige goed wil blijven hebben zal je toch moeten leren om door aanraken je liefde te laten zien. Niet het ideale recept voor een lange-afstandsrelatie. De vrouw die liefde uit cadeautjes afleidt, komt in de problemen met een man die geschenken geldverspilling vindt. En het kind dat 'samen zijn' nodig heeft kan niet veel met een lief briefje van een afwezige vader.

De taal van de ander leren spreken kost moeite, schrijft onze huwelijkspredikant, dat vraagt een wilsbesluit. Verliefd worden, dat gaat vanzelf, en als je verliefd bent kost het geen moeite om de ander op alle manieren je liefde te laten zien. Maar als je, na gemiddeld twee jaar, van de roze wolk afdondert, dan heb je iets anders nodig. De bereidheid om stil en ongedwongen alles voor elkander te doen? Op zijn minst het engagement om je liefdesrelatie stevig en warm te houden. En Chapman geeft daarvoor dus gereedschap: leer je eigen taal kennen, en leer de taal van je geliefde spreken. Ga bewust liefde tonen in zijn of haar taal, en leer je eigen behoeftes zo formuleren dat ze in jouw taal worden vervuld. Cool!