Volg je gevoel.

Bang maken is een oude beproefde methode om kinderen tot goede prestaties en hard studeren aan te zetten. Lepel je leerlingen (je studenten, je kinderen) langzaam en langdurig in hoe belangrijk deze proeven zijn. Hoe essentieel deze examens. Hoe cruciaal deze punten. En sta dan verbaasd over de hoeveelheid stress en angst die ze ontwikkelen. Cheap magic trick.

Geen idee hoe dat bij u of bij uw kinderen zit, maar bij de mijne werkt het niet. Integendeel, ik had hier de voorbije dagen de grootste moeite om hen ondanks de stress en angst aan het werk te krijgen. Tot mijn moeder en ik (zij zag dezelfde effecten al een generatie eerder) een ander trucje bedachten, tegengif zeg maar. Het werkte wonderwel: ik had weer moedige studenten die echt probeerden de leerstof in hun hoofd te krijgen. Hoe? Door hun perspectief te veranderen – of meer nog: hun gevoel. Het gevoel overgeleverd te zijn (aan hoge verwachtingen, onmogelijke meetlatten en ontevreden leraren) verdween.

“Meesters en juffen proberen ons al generaties lang bang te maken voor toetsen. Maar wij, de familie De La Playa De La Vega, wij kunnen daar tegen. Jullie zijn telgen uit een geslacht van dappere koelbloedigen, die ondanks alle druk en spanning rustig hun ding doen.”

Dat was het verhaal dat we vertelden. En het gevoel dat ze daardoor kregen, dames en heren, dat bleek de volgende dagen de sleutel. Niet langer: ik ben machteloos overgeleverd aan een gruwelijke opeenvolging van testen en eisen. Maar: ik ben dapper, ik kan de druk weerstaan, ik oefen in het niet-alles-geloven-wat-een-ander-belangrijk-vindt. Het sloot naadloos aan bij het verhaal van Parcival en Arthur dat we lazen. We werden Harry Potter in een nieuwe beproeving.

Mijn man ging deze zomer motorrijden met zijn broers, een eindeloze reeks kilometers over Franse alpentoppen. Bij vertrek beslisten ze dat al wat ze zouden tegenkomen, positief of negatief, deel van het avontuur was. En door die intentie – wij zijn avonturiers, voor geen kleintje vervaard – trotseerden ze regenbuien, files, en zelfs een enkele mistbank. Met de glimlach, want wauw, wat een ervaring!

In ‘The Fire Starter Sessions’, het boek dat ik nu al enkele dagen overal meesleep, heeft de schrijfster hetzelfde begrepen. Kies eerst je gewenste gevoelens, geeft ze als opdracht. Niet: wat wil ik doen, wat moet ik doen, wie ben ik, wat kan ik goed? Maar: “Hoe wil ik mij voelen?” En die insteek helpt. Dan kom je los van het piekeren en overdenken, en kom je bij je gewenste eindresultaat. Als je eerst beslist hoe je je wil voelen, gaat je beslissing over het hart van het dilemma.

Als je eerst beslist wat je wil voelen, dan weet je welke acties jou dat gevoel zullen geven. En bovendien: gevoelens zijn als magneten. Als je je dankbaar voelt heb je steeds meer om dankbaar voor te zijn. Voel je je dapper, dan word je steeds krachtiger. Want dan doe je immers steeds meer die dingen die dapperheid vragen én je moed doen groeien. Schoon schoon.

Mijn kern-gewenste-gevoelens schreef ik gisteren op, als leidraad voor de komende weken. Wat ga ik elke dag doen om deze gevoelens te ervaren?

IMG_2154