Volg je intuïtie.

Een jong meisje loopt huilend en mankend door de stroom. Ze volgt haar slipper, die net buiten haar bereik steeds verder weg drijft op de Ourthe. Ik stap de rivier in, en red de losgeslagen slipper. Mijn rok wordt nat, en ik ben trots.

Drie uur later verliest het vriendinnetje van mijn dochter ook haar slipper. Ze huilt. We gaan even de rivier op, de kinderen en ik, maar we vinden hem niet terug.

Een twintigtal minuten later, en een dikke kilometer stroomafwaarts, steken we op weg naar de auto een hoge brug over. Beneden zijn enkele families aan het zwemmen, pootjebaden en vissen.

"Stel je voor dat ik hier de slipper van Nina terugvind." Ik maak er een grapje van tegen mijn dochter: "Stel je voor dat de kosmos ons die slipper teruggeeft, als dank voor de slipper die ik vanmiddag heb gered."

Ik loop de oever af, passeer zwijgend een twintigtal mensen, en vraag aan de laatste groep in het water of ze misschien "une chaussure" hebben gevonden? Dat hebben ze. Ninas slipper.

Karma. Of intuïtie?

Kunnen we anders afspreken dat het mijn intuïtie aan het werk was? Dat ik op die brug voelde dat de slipper hier gevonden was? En dat mijn buik wist aan welke mensen ik het moest vragen? Dat zou ik zo cool vinden.

Vannacht in mijn droom zag ik mijn oude bromfiets terug. Mijn Honda Wallaroo, die zwarte. Ik droomde dat mijn fiets kapot was, en dat ik geen paard vond om op te rijden. In een grote volle hangar stond de redding: mijn mobilette.

We hebben deze zomer onze tweede auto weggedaan. Min of meer gepland - als je zware kosten die je niet meer wil betalen ook plannen kan noemen. Ik heb dus geen auto meer, en zal alles met fiets en bus en voeten doen. Mijn man krijgt de overgebleven bolide voor zijn dagelijkse honderd kilometer woon-werkverkeer.

Blijkbaar zorgt die nieuwe uitdaging nu al voor bijzondere dromen waarin ik vervoer zoek. Vind ik het spannender dan gedacht? Wil mijn onbewuste mij hiermee iets vertellen?

Maar ik wil het graag aangaan: leven met minder auto is een mooie uitdaging. Ik hoop dat het mij naast een kleinere voetafdruk, ook een trager leven oplevert, meer beweging, veel buitenlucht en wat vaker thuiszijn (gedwongen maar geliefd).

En ik wil nog een uitdaging voor het komende jaar*: meer mijn intuïtie leven. Beter leren luisteren naar mijn 'andere verstand'. Ik wil de tijd nemen om dat weer te leren, om te leren horen wat ik echt wil/denk/voel. Ik wil meer slippers redden.

Ik wil met kleine experimenten ontdekken dat mijn buikgevoel echt bestaat. En dat het wat te vertellen heeft. En ik neem mij voor dat gevoel wat vaker te volgen bovendien. Mijn verstand mag dus een beetje dimmen. En de ruis die anderen veroorzaken, die wil ik wat vaker weg. Zodat mijn eigen kompas weer helder kan doorkomen.

Met uitzondering van die zeven sloten tegelijk waar het mij in zal laten lopen, die zal ik overslaan. Beloofd.

 

*Ik vind 1 september nog steeds veel duidelijker een nieuw jaar met nieuwe kansen dan 1 januari. De geur van nieuwe boeken! Stiftjes, geslepen potloden, lege schriften: zalig!