Vondsten op Vrijdag: mooie grote verhalen.

(deze week: great big story, smetvrees, waarderend veranderen, salade in een potteke, twaalf adviezen en meer)

1.Ik hou van verhalen. En van accordeon. Op Great Big Story vond ik beide. Prachtige korte filmpjes van mensen die hun verhaal vertellen, over zowat alles. Heerlijk verslavend!

2. Poetsen. Ik deed het tot voor enkele jaren niet zelf. Of zelden. Maar sinds de grote Huisvrouw-Transformatie wel. Helaas ontdekte ik onmiddellijk dat ik het amper kon, dus ik kocht er een boek over (juist, ik ben één van die mensen die denkt dat ze alles uit een boek kan leren). Dit boek. En het helpt, zo goed dat ik ondertussen verslaafd ben aan ramen lappen. Bij de weg: ik gebruik nu alleen nog groene zeep, soda en azijn. Hoe milieu-sympathiek is dat!

3. Dinsdag was ik bij een workshop met Luc Verheijen, mijn voormalig collega. Hij schreef, samen met Saskia Tjepkema en Joeri Kabalt, een inspirerend boek over Appreciative Inquiry in organisaties: Waarderend Veranderen. Een aanrader! En hij begon de namiddag met dit hartverwarmend filmpje, waar hij deze rake uitspraak achter plakte:

In dit leven bestaat zowel het slechtste van het slechtste en het schoonste van het schoonste. We weten dat die er allebei zijn. En we kunnen altijd kiezen waar we onze aandacht op richten. Zoek de schoonheid. (Luc Verheijen)

4. Salade in een potteke. Dat is mijn nieuwe lunch. Hip! En lekker. En gezond. Driedubbel winst. Met hulp van deze Madame: die alweer een mooi én eenvoudig stappenplan maakte. Je vindt het hier, in haar Zsazsalmanak, bij de maand september. Smakelijk!

5. Twaalf adviezen van Correspondent Ernst-Jan Pfauth over hoe je toch gezond en gelukkig in de prestatiemaatschappij kunt zijn. In zijn reeks over zelfverbetering leest hij zelfhulpboeken, en probeert de adviezen uit. Verhelderend.

6. Ik ging gisteren naar de eenmalige vertoning van 'One More Time With Feeling', de documentaire bij de nieuwe CD van Nick Cave. Daarin laat hij zien hoe het is om opnieuw te kiezen voor creativiteit en voor geluk, na het traumatische verlies van zijn vijftienjarige zoon vorig jaar. Het was een intense beleving. Deze uitspraak bleef mij bij, omdat ze zo mooi aan het leven doet denken:

Ik weet de akkoorden niet meer. Ik bedacht ze zelf, ik dacht dat ik ze kende. En nu ben ik ze vergeten. Wat vreemd dat we telkens de akkoorden willen kennen. Terwijl het hele stuk improvisatie is. (Nick Cave)