Voortschrijdend Inzicht

Bijna zeven jaar geleden begon ik op een warme augustusnacht aan wat een onschuldige vakantieliefde moest zijn. Met een collega (dom!) die een stuk ouder is dan ik (onmogelijk overbrugbaar!), uit een West-Vlaams dorp (veel te ver!). Vandaar mijn slimme beslissing om hem als mijn zomerliefde te zien. Maar zie: vandaag zit hij nog steeds naast mij. Heb ik zijn ring om mijn vinger. Hebben we samen een huis, een pak gedeelde kinderen, een hond en bomen. Voortschrijdend inzicht heet dat dan. Al doende leren dat deze man toch verdomd goed bij mij past. Mijn oorspronkelijke plan overboord gooien, en aannemen dat een zomer ook een leven lang mag duren.

We slipped briskly into an intimacy from which we never recovered. (F. Scott Fitzgerald)

Nu ben ik altijd al meer het trial-and-error type geweest dan degene die lang nadacht voor ze deed. Vermoedelijk schrikt mijn omgeving er dus niet meer al te erg van als ik weer eens van idee verander. Toch bespeur ik telkens enige aarzeling bij mijzelf. Kan ik het maken om - nadat ik luid zus heb staan beweren - toch maar zo te doen?

De soundtrack die ik hoor bij dit soort koerswijzigingen is mijn juffrouw Kristine uit het derde leerjaar ("Onverantwoordelijk, slecht doordacht en dom: je had beter moeten weten"). In mijn ooghoeken telt ze op haar vingers: om mij te laten zien hoeveel tellen ik moet nadenken voor ik iets zeg.beloof.doe.

Gelukkig heb ik mijn monstergalerij al meer dan eens op hun plaats gezet, om mijn leven vandaag met meer creativiteit en vrijheid te mogen leven.

Deze week kwam dat nog eens van pas: met ons Leertraject Talentgedreven Coachen. Dat was gepland voor het eind van deze maand, in de vorm van vier tweedaagses. Daar heeft een mens nog eens iets aan, dacht ik bij het plannen, aan acht dagen in een talentbad zitten. En de prijs - ah, een deftige prijs hoort bij een deftig traject, dacht de gewezen-consultant-uit-een-gerenommeerde-stal in mij.

Maar wat bleek: veel kijkers, weinig kopers. Veel mensen die vroegen of dat niet anders kon. Korter. Goedkoper. Niet op maandag. Minder verspreid over al die maanden. Voortschrijdend inzicht werd het dus: galant taalgebruik om te zeggen dat we een bocht hebben genomen. En dat de nieuwe weg korter is, intenser en goedkoper.

Want we willen dit talentgedreven werken gewoon met veel mensen delen. Omdat wij allebei graag ons hart volgen, en daar bovendien veel fijne mensen bij willen uitnodigen. Mensen die blijkbaar heel graag willen meedoen, maar dat steeds vaker uit eigen zak moeten betalen.

Bij deze wil ik dus officieel verklaren dat voortschrijdend inzicht volgens mij geen zwakte is maar wijsheid. De wijsheid om te zien wat de essentie is, en dan te durven prutsen aan de toeters en bellen. De prijs en de lengte van ons traject, de demografische eigenschappen van de geliefde: die waren niet de kern. De essentie bleef de liefde, het thuishoren bij een ander, het durven aangaan van een nieuw verbond. En in ons traject blijft de essentie het geloof in waarderen, positief kijken, groeien vanuit kracht. Enkel de verpakking ziet er anders uit dan ik eerst dacht.