Waar ik het niet over wil hebben.

Ik ga het hier niet hebben over wat ik van het onderwijs in Vlaanderen vind. Ik ga ook geen standpunt innemen over de onhoudbare balans tussen werk en gezin voor moeders. Ik ga niet schrijven wat ik van onze regering vind, of van de nationale betoging en de besparingen. Kritisch schrijven wil ik niet, niet over verre onbekenden en ook niet over mijn naasten. En ik verdiep mij niet in de schaduwkant als ik het licht daarin niet kan zien.

Ik wil nochtans wel authentiek zijn, hier op mijn blog. Maar ik denk dat je het grootste effect hebt op anderen door hoe ze zich voelen in jouw nabijheid. En dus blog ik intentioneel positief. Ik wil dat wie hier komt lezen zich geïnspireerd voelt, optimistisch, krachtig, levendig. Niet minder dan dat.

Daarom kan ik niet zomaar schrijven over het leven zoals het is - als dat grauw en donker is. Als dat zo subjectief of ongenuanceerd is dat een ander er niets mee koopt. U kan werkelijk niets aanvangen met mijn mening over de staatshervorming, over het moderne feminisme, over het M-decreet - geloof mij. Niet omdat ik daar geen mening over zou kunnen maken, wel omdat die veel te ongefundeerd zou zijn, te gekleurd, te weinig hoopgevend misschien.

Ik ben blij dat andere bloggers andere dingen belichten. Blij dat er andere stemmen zijn. Maar laat de mijne er één zijn van plezier, hoop en speelsheid.

Want ik geloof dat er mensen moeten zijn die zonnen aansteken voordat de wereld verregent. Die zomervliegers oplaten als het ijzig wintert en confetti strooien tussen de sneeuwvlokken. Er moeten mensen zijn die lente maken van gevallen bladeren en van gevallen schaduw licht. Die mensen moeten er zijn. (Toon Hermans)

Dat soort mens wil ik zijn. En als ik dat wil zijn, dan heb ik wat in acht te nemen. Dan kan ik blijkbaar weinig of geen tv kijken, en niet steeds op de hoogte zijn van alle nieuwsberichten. Niet omdat ik niet in de wereld geïnteresseerd ben, wel omdat ik het meest voor anderen kan betekenen als ik positief en optimistisch naar de wereld kijk. En optimistisch blijven is verdomd moeilijk als je de pers teveel ruimte geeft in je leven. Believe you me.

Op de hoogte blijven doe ik door lezen, praten en online verbinden, met die initiatieven en mensen die ik bewust kies. Dus vooral over acties die mij hoop geven. Die mij laten zien dat ik verschil kan maken. Het project dat tenten brengt naar de vluchtelingen in Calais. De vrijwilligers die kinderen gaan ondersteunen met schoolwerk, in gezinnen die het moeilijk hebben. De landbouwgrond die wordt aangekocht in een coöperatieve, zodat boeren weer toekomst heeft.

Ik wil niet overal een mening over hebben en niet de rekening van anderen maken. Ja, dat is authentiek. Authentiek genoeg.

Praat niet over wat je vindt dat anderen zouden moeten doen. Kijk naar wat je zelf kan doen. (John-Paul Flintoff, "De wereld veranderen, hoe doe je dat.")

Dit is mijn manier om de wereld te veranderen, kleine positieve stap na kleine positieve stap. Ook als ik er soms bewust voor kies om de strijd niet aan te gaan. Om sommige informatie niet te beluisteren. Want als ik elk detail ken over hoe het loopt op de school van mijn kinderen dan word ik daar snel teleurgesteld en negatief gestemd van. Als ik elk verhaal over conflicten op het werk ken, ben ik geneigd niet meer buiten te komen. Tja, daar ben ik misschien gewoon raar in.

We moeten vreugde riskeren. We moeten de koppigheid hebben om onze blijdschap te accepteren in de meedogenloze kern van deze wereld. (Jack Gilbert)