Waarom is onbereikbaar zo aantrekkelijk?

'Get your booty on the floor tonight, make my day.'

'Herinner jij je die clip nog?'

'Technotronic! Die producer is steenrijk geworden met dat nummer.'

'Weet iemand hoe de zangeres heette?'

'Mmm. Ik zoek het anders wel even op.'

Nee! Niet opzoeken! Laat die GSM op tafel liggen!

Ik had beter moeten weten. Begin niet over een onderwerp waar je niet helemaal het fijne van afweet, dat vraagt immers om een smartphone-interventie.

Heeft u er ook last van? Ik haat het. Middenin een goed gesprek, op zonnige namiddagen rond de tuintafel, komt die rottelefoon tevoorschijn.

Ik zou een blokkeer-muur rond mijn tuin en huis moeten bouwen. Een mobiele stoorzender in mijn zak moeten stoppen. De mast in de buurt onklaar moeten maken.

Want het vraagt zoveel oefening en concentratie om gesprekken te onderhouden waarbij geen slimme telefoons worden gebruikt. Het is niet eenvoudig. Voor je er erg in hebt vertel je een Half Feit dat dringend aangevuld moet worden of geef je aanleiding tot een Goede Vraag. En Goede Vragen worden natuurlijk onmiddellijk in een google-balkje getypt. Hup, swipe, en daar is het antwoord al. Einde gesprek.

Nog zo'n instinker: je stelt een vraag over een Levensgebeurtenis of een Mooi Plan, en prompt worden foto's getoond: kijk, dit is onze vakantiebestemming. Hier zie je onze zoon op zijn laatste schooldag. Zo zag onze tuin er uit na die overvloedige regenval.

Of, onschuldiger: je maakt een opmerking over het Heerlijke Weer. Dat moet iemand dan toch even controleren op de buien-radar. Zal de zon blijven schijnen? Regent het nu aan de kust?

Alsof het al niet erg genoeg is dat elke beep en tune het gesprek onderbreken. Dat berichten onmiddellijk moeten gelezen en beantwoord. Als je pech hebt is je gesprekspartner daar al een tiental minuten zoet mee, met dat heen en weer berichten. Daarna krijgt jullie gesprek weer aandacht, tot er een Onderwerp in voor komt dat om Opzoeking vraagt. Helaas. Hoofd neer, vingers op het scherm.

 

Ik ben egoïstisch. Ik wil aandacht. Want ik ben interessant. En als ik dat niet ben, als in ons gesprek stiltes vallen en saaie stukken zitten, wil ik toch dat je het hoofd hoog houdt. Geen gepriegel en gefriemel op schermpjes om afleiding te zoeken. Onversneden aanwezigheid wil ik, met minder ben ik niet tevreden.

Waarom? Omdat zelfs een stille telefoon die op de tafel ligt, de kwaliteit van een gesprek en de mate van verbondenheid tussen gesprekspartners keldert. Onderzocht en bewezen. We vermijden onderwerpen die er toe doen, als we weten dat de luisteraar zijn telefoon in de gaten houdt. Ons bewustzijn van die 'derde' lijkt de veiligheid en intimiteit van ons gesprek te ondermijnen.

En die gesprekken, over wat er werkelijk toe doet, die geven mij juist energie. Dat zijn de contacten waar ik gelukkig van word, dat zijn de momenten die mij voeden.

Spreek met mij, vertel mij over je dromen en je passie. Over wat je wil vergeten, wat je verdriet doet en wat je hoop geeft. Praat honderduit of traag en aarzelend over wat op je hart ligt. Dan beloof ik mijn telefoon kamerarrest te geven, zodat we niet gestoord kunnen worden. Dat zal ik luisteren. En delen. Offline delen.