Waarom je bij een stam moet horen.

Anders doen is lastig. Keuzes maken die niet passen in de gangbare norm, en die ook nog volhouden, is niet eenvoudig. 

De oplossing? Omring je met gelijkgestemden. Mensen die doen zoals jij wil doen, die denken wat jij wil denken. Aanmoedigers, die de kiem van jouw verandering herkennen en helpen groeien.

Daarom verzamel ik mensen die geloven dat je vanuit kracht verder komt dan vanuit zwakte. Daarom lees ik blogs en boeken over versimpelen en eenvoudiger leven. Daarom schrijf ik deze frutsels, om het gevoel van een eigen stam te creëren. 

Soms voel ik hem zo krachtig, mijn crew, dat ik er bijna bang van wordt. Niet de klassieke angst voor wat mis kan gaan, nee, die andere. De angst voor mijn eigen kracht. De angst voor de kracht van mijn clan. Want wat als het ons lukt om WILD te organiseren en er gegadigden voor te vinden? Wat als die app waar ik van droom er werkelijk komt? Wat als mijn Klontje-cursus dankzij de juiste proefkonijnen en feedback reusachtig waardevol wordt?

Griezelig soms, om te voelen hoeveel paaltjes we samen kunnen verzetten. Het is een leuk soort eng om te zien waar ik toe in staat ben door jullie aanmoediging. 

Want ik zou die detox die ik deed nooit volhouden zonder Sofie die mij inspireerde. Zonder mijn man, die nooit lacht of schimpt met al mijn plannen en dromen, en meestal zelfs laconiek meedoet.

En ik zou niets kunnen uitproberen, opnieuw gaan coachen bijvoorbeeld, zonder cliënten die bereid zijn met mij op pad te gaan. Die zelfs bereid zijn mij weer los te laten als ik niet verder kan. Wat een gulheid, wat een generositeit: indrukwekkend.

Alleen hierin vond ik nog geen stam:

Wat mankeert in zoveel huizen nu is het enige dat je niet kan kopen: de aanwezigheid van iemand die diep geeft om dat huis en om de mensen die er in leven - en dat prioritair maakt. Iemand die bereid is een belangrijk deel van elke dag te bedenken wat die mensen gaan eten en welke kleren ze zullen nodig hebben voor welke gelegenheden; die weet wanneer het tijd is om de matras om te draaien en wanneer de baby buiten moet voor wat verse lucht en zonneschijn.  (Caitlin Flanagan)

Ik ben zo iemand. Ik werk mondjesmaat, en maak daarnaast een prioriteit van mijn huis, en vooral van mijn liefsten die er in leven en opgroeien. En ik heb geen kring vriendinnen die dat doen. Daar voel ik het vaak: hoe het is om zo'n keuze te maken zonder steun van gelijke zielen.

Ik mis een collega parttime-huisvrouw, voor een kop koffie aan de keukentafel en een gesprekje bij de waslijn. Want ik ken dus echt geen vrouw die zelf haar huis poetst. Mijn vriendinnen zijn hoog opgeleid, krachtig, zelfstandig en onafhankelijk. Ik ook. Maar ik ben ook veel thuis, omdat ik dat wil. Ik kook, ik was, ik strijk, ik poets. Omdat ik dat wil. Omdat ik graag geef en zorg (en zing en recepten uitprobeer en pompoenen pluk en confituur maak en fiets en naai en slaap en lees en ramen lap). Omdat ik aan mijn huis en zijn inwoners het effect zie van mijn liefde voor dit vak

Gisteren nam ik een visualisatie op, voor die momenten waarop mijn stam ver weg voelt. Een geleide fantasie van Tara Mohr, die je op bezoek bij je Innerlijke Mentor brengt. De versie van jou over twintig jaar, je innerlijke wijze oudere. Die je om raad kan vragen, om troost, om vergeving, om steun. Hier kan je ze beluisteren. Baat het niet, dan schaadt het niet.

*Al die nieuwe termen, Klontje en WILD en al: je vindt er meer over op deze nieuwe website. Zoek maar eens in alle vouwen en zakken van mijn mooie nieuwe jasje.