Waarom schrijven écht beter werkt dan er gewoon over nadenken (ook voor wie geen schrijver is)

 
Ontwerp zonder titel (16).png
 

Ik vond Klontje een hele fijne cursus. Alleen. Die oefeningen met dat schrijven. Pfff. Dat heb ik niet gedaan. Gewoon over de vraag nadenken past mij veel beter.

Oké, ik snap het, schrijven is niet je ding. Maar loop even mee:

Schrijven zet meer verandering in gang. De woorden uít je hoofd halen, werkt. Krachtiger.

Onderzoek toont dat het beschrijven van bijvoorbeeld je Best Mogelijke Zelf, de dingen waar je dankbaar voor bent, of situaties waar je mee worstelt - effectiever is dan er gewoon over nadenken. Nog eens. Schrijven is effectiever dan er gewoon over nadenken. Het spijt mij, maar een handvol inspirerende quotes lezen is niet genoeg. De vragen in een oefening alleen even overdenken is niet genoeg. Als je werkelijk in beweging wil komen, is het écht nodig om een pen ter hand te nemen.

Want er is nog iets vanbinnen, iets achter de slimmigheid van je brein, iets voorbij je rationele analyserende stuk. Als ik vragen opschrijf, en ze beantwoord uit de losse pols, krijg ik vredige antwoorden. Antwoorden vol wijsheid en kracht. Noem het je innerlijke stem, je intuïtie, je buikgevoel, je innerlijke mentor: wat je wil - a rose by any other name would smell as sweet.

En met dat deel van jezelf kan je niet communiceren met je verstand.

Niets van wat ik jullie vertel, is mijn mening. Het heeft allemaal zijn basis in de biologie. Niet psychologie: biologie. Kijk naar een dwarsdoorsnede van het menselijk brein, van bovenaf, en je ziet dat het menselijk brein eigenlijk in drie grote delen is verdeeld die perfect de Gouden Cirkel weergeven. Ons jongste brein, ons homo sapiens-brein, onze neocortex, correspondeert met het 'wat'-niveau. De neocortex is verantwoordelijk voor al ons rationele en analytische denken en voor taal. De middelste twee secties zijn ons limbisch brein. Ons limbisch brein is verantwoordelijk voor al onze gevoelens zoals vertrouwen en loyaliteit. Het is ook verantwoordelijk voor al het menselijk gedrag, alle besluitvorming, en het is niet taalvaardig. (Simon Sinek)

Een groot deel van ons gedrag wordt gestuurd door dat limbische brein, en dat gaat voorbij aan rationaliteit. We doen er wel vaak een omgekeerde beweging mee: eerst reageren we op instinct, en later zoeken we mooie verklaringen en sjieke analyses daarvoor. Maar eerst was er dus een buikgevoel, iets dat niet in uitgebreide zinnen en gedachten te vatten is.

Ook de moeilijke keuzes nemen we trouwens niet met ons verstand, vaak zijn die namelijk moeilijk omdat het niet zo duidelijk is welke keuze doorweegt. Grote levensbeslissingen zijn onduidelijk: er is geen van de twee mogelijkheden heel erg veel beter dan de andere. Je werk aanhouden en doorgroeien naar een nieuwe functie, heeft evenveel voor- en nadelen als emigreren naar het eind van de wereld en zelfvoorzienend worden. Met je analytische brein-deel kan je niet slim kiezen tussen samenwonen of trouwen, tussen verschillende studiekeuzes of misschien zelfs niet tussen havermout of granola.

We kunnen maar beter naar ons hart proberen te luisteren om te weten wat ons voldoening geeft - dan blijken we meer kans te hebben op tevredenheid op lange termijn. En dat stemmetje, hier is de cirkel rond, horen we makkelijker als we schrijven. Dan duikt het op, daar waar we onze innerlijke criticus, ons verstand, onze censor, omzeilen.

Vrij schrijven dus, ongecensureerd, tot je jezelf verrast. Om onder ogen te zien wat je drijft, zelfs als je beslist om het advies van je intuïtie niet te volgen. Je hebt het dan tenminste beluisterd.