Waarom vakantie niet gelukkig maakt.

Vakantie hebben is moeilijk. Al dat genieten en ontspannen. Proberen om geen ruzie te maken, of toch weinig. Een beetje klussen, een beetje lezen, een beetje reizen. Niets moet, alles mag.

Kak. Ik wil weer verwachtingen! Deadlines! Prestaties!

Het is ook nooit goed. Als ik het te druk hebt, klaag ik. Als ik vakantie heb, ook. Zo zie je maar, als je jezelf eens recht in de ogen kijkt, ontdaan van alle stress en spanning: nog steeds ontevreden. Is dit mijn ware gedaante? 

Neen. Ik lijd gewoon hieraan:

 

(uit "Happier" van Tal Ben Shahar)

Ik ben te lang in het kwadrant 'hedonisme' blijven plakken. Ik verdikte drie kilo door chips, ijsjes en croissants. Ik stond op zonder duidelijk doel en verlummelde de dag. Ik diende mijn belastingen te laat in, stelde de was uit tot we geen proper ondergoed meer hadden en liet afwas staan tot de volgende ochtend. Alleen de hoogst noodzakelijke huishoudelijke klusjes pakte ik aan, en ik werkte niets meer 'naar tevredenheid' af. Ik werd er ook helemaal niet zo tevreden van als verwacht.

Want ik keek er zo naar uit, weet u. Ik dacht dat dit morsen met de tijd precies was wat ik nodig had. In juni kwam ik uit die Rat Race gestrompeld, linksboven. Wekenlang richtte ik mijn blik strak op de toekomst, en nam de nadelen van het moment voor lief. Deenergievretende opdrachten, waar ik mijn talenten amper in kwijt kon. Te weinig plezier, spel en ontspanning. Een race van de ene deadline naar de andere. Ik negeerde mijn slaaptekort en stressteveel zorgvuldig. Een portie hedonisme leek het ideale tegengif. Not really.

Nu de vakantie op zijn eind loopt ben ik geneigd in het nihilisme te vervallen. Daar, linksonder. Wat heeft het ook allemaal voor zin. Straks is de zomer weer voorbij en ik deed nog lang niet wat ik allemaal wilde doen. En is het werk waar ik naar terugkeer een stom compromis of een plek waar ik tot leven kom? Ik kan die blog beter stoppen, ik heb toch nooit inspiratie. Dat talentgedreven coachen, waar ik van beweer dat het zo goed werkt, geloof ik het zelf nog?

Het leven als aaneenschakeling van ontevredenheid, frustraties en onzekerheid. Nee, mij wil je eind augustus niet tegenkomen bij het kampvuur. Radio Deprimo.

Walter stond weer buiten, staarde in de zon. Heer, in wie moet ik nog geloven? Het zoemde in zijn schedel, het antwoord kwam terstond: bestemmeling is onbekend hierboven.

("Walter, ballade van een goudvis" - Jan De Wilde)

Rechtsboven! De combinatie van tevredenheid vandaag én toekomstig voordeel. Daar zitten de activiteiten waar ik nu blij van word én die effect hebben op mijn gewenste toekomst. Die deed ik te weinig. Ik was het vergeten.

Dat ik moest blijven bloggen. Blijven wandelen. Blijven schrijven. Een e-cursus ontwikkelen, boeiende vriendinnen blijven ontmoeten. Moeilijke boeken lezen. Ingewikkelde gesprekken met mijn kinderen voeren. Zichtbare klussen in huis aanpakken. Iets verwezenlijken, iets maken, iets liefhebben.

Ik was het vergeten. Volgend jaar beter.