Wat heeft versimpelen in godsnaam met een goed leven te maken?

Ik zoek allang naar een manier om het hier over versimpelen te hebben. Want ziet u, ik wil het vooral niet belerend, niet te confronterend, niet missionerend. Ik wil alleen maar mijn keuzes en ervaring delen - en niemand met de vinger wijzen of -erger nog- afkeuren. Ik heb daarom lang gedacht dat ik dat vereenvoudigen en naar de essentie gaan een beetje stiekem zou doen, in de zijlijn. Dat ik er af en toe wel eens wat van zou laten zien op mijn blog - maar dat het niet helemaal paste bij positieve psychologie van alledag.

Ondertussen ben ik er echter van overtuigd dat het er wél helemaal bij past. Versimpelen is kiezen voor geluk en tevredenheid. Baf, hij staat. En daarom moet ik er dus over schrijven, omdat het zoeken naar de eenvoud niet om de eenvoud zelf gaat. Het gaat om zoeken naar wat het leven werkelijk de moeite waard maakt. Hoe dat dus niet het verwerven van meer of mooier bezit is, of meer en beter presteren. Ik durf het hier slechts voorzichtig schrijven, maar echt: meer geld en meer status maakt dus niet gelukkiger. We hebben wat we nodig hebben, het grootste deel van de mensen hier in dit westers land heeft wat hij nodig heeft. Eten, onderdak, warme kleren tegen de kou. En veel meer dan dat.

Ik hou van mooie spullen. Ik koop en ik verlang: ik droom van een nieuwe vloer in mijn huis, van een nieuwe badkamer en van een reis naar New York. Ik  zou wel een elektrische fiets willen, een huis aan de Franse opaalkust en een kleerkast vol prachtige mij-perfect-staande kleren. Ik wil niet veroordelen, mijzelf niet en anderen niet. Maar in mijn zoektocht naar "het goede leven", naar wat mensen echt gelukkig maakt, naar de ingrediënten van een waardevol leven, kon ik niet anders dan botsen op de beweging van Versimpelen.

Want dit is mijn leven, en ik heb er maar één. Ik kan het niet doorbrengen in de auto in de file. In de megastore in de rij voor de kassa. Niet met het vergelijken van wasmachine-modellen, niet met het graaien in soldenbakken. Ik kan het niet meer. Ik heb het geloofd, en ik was mis. Ik dacht dat ik gelukkiger zou zijn als ik dat diploma had, daarna als ik die leidinggevende positie had, daarna als ik zelfstandig zou zijn. Het was niet waar. Al die tijd, in al die functies, nam ik mijzelf gewoon mee. Aandacht voor vandaag, voor wat hier en nu rond mij is, bleek de kern van geluk.

Daar kwam ik pas achter toen ik alles had om gelukkig te zijn. Gezonde kinderen, een goede baan, een mooi huis, vrienden en familie om van te houden. En toch was ik ontevreden. Het moest dus anders: ik kon niet opnieuw het volgende najagen dat mij zogezegd gelukkiger ging maken. Die kilo's afvallen, die mooie reis maken, die nieuwe keuken hebben. De tevredenheid was telkens kort. Niet omdat ik niet gemaakt ben om tevreden te zijn, of omdat ik veeleisend ben. Wel omdat ik de verkeerde dingen centraal stelde.

Versimpelen betekent niet dat je leeft met zo weinig mogelijk, of dat je niets meer nastreeft of verwerft. Wel dat je enkel die dingen bezit of najaagt die voor jou werkelijk waarde hebben. Versimpelen is geen proces waar je één keer doorgaat, volgens mij is het een voortdurend terugkerend gegeven: steeds nagaan waar je staat en wat je dromen zijn, wat je noden en verlangens zijn.

Gewoon, aandacht geven aan wat je blij maakt. Kiezen voor wat mij langdurig tevreden maakt, dat is voor mij eenvoud. En blijkbaar, hoe geitenwollensokken dat ook klinkt, zijn dat de takken van de forsythia in een vaas op mijn salontafel. Zelf afgeknipt met de snoeischaar - ik hield er een blauwe pinknagel aan over. Tevredenheid is mijn eerste tas thee 's morgens, de zon die op de keukentafel schijnt en joelende kinderen op de trampoline. Saai saai saai. Gisteren een groot glas plat water met de buurvrouw in haar serre. Simpeler dan dit wordt het niet.

De kern van versimpelen, leven met de essentie, kiezen voor eenvoud, is al even simpel:

Bepalen wat van belang is en weghalen wat overbodig is.

Door de ballast weg te halen, kan je al je tijd, ruimte, aandacht en middelen geven aan wat voor jou werkelijk telt.

Het werkt ook omgekeerd: door weg te halen wat onnodig is kan ik veel beter voelen wat ik werkelijk belangrijk vind. Na het uitsorteren van mijn boeken weet ik nu beter welk boek ik echt zal lezen, welke boeken voor mij de moeite zijn om uit te lenen of te downloaden. In het begin van deze omslag heb ik mijn agenda enkele weken helemaal leeg gemaakt. In combinatie met een digitale detox gaf me dat opnieuw oog voor wat ik wél wil. Welke activiteiten, welke opdrachten, welke afspraken mogen mijn tijd innemen? Wat is voor mij prioritair? Ik kon het pas weer zien toen alles even weg was.

Door de essentie te bepalen van wat voor jou een goed leven is kan je soms snel zien waar verandering nodig is. En ja, ik kan getuigen: die verandering doet soms zeer. Als dingen waar je hard voor gevochten hebt of hard voor gewerkt hebt vandaag hun waarde verloren zijn. Of al die tijd al minder waardevol blijken dan jij dacht. In het klein liet zich dat zien als de miskopen in mijn kleerkast, in het groot waren dat sommige stappen in mijn leven. Zoals veel werken en hoog klimmen, om dan te voelen hoe ik mijn gezin miste. Of een huis kopen waarin nog veel verbouwd en vernieuwd moet worden, en dan merken dat ik liever blogs schrijf dan kamers wit schilder.