Wittebroodsweken

Vorige week ben ik voor de derde keer getrouwd. Met mijzelf. Zonder feest, zonder ritueel. Een wilsbesluit was genoeg.

Na de crumble met aardbeien en rabarber bij het kampvuur, na urenlang authentiek gesprek over waar-het-werkelijk-om-gaat, inspireerde mijn nieuwste vriendin mij met deze TED-talk:

En dat deed ik, prompt, die nacht nog: mij met mijzelf in het echt te verbinden. In het echt, dus niet af en toe, niet alleen als ik knap genoeg en uitgeslapen ben. Niet alleen als ik handig ben, de juiste dingen zeg, slim doe en goed voorbereid ben. Ik wil mijzelf liefde en trouw bewijzen in goede en kwade dagen, in rijkdom en armoede, in ziekte en gezondheid. Dus ook, en misschien des te meer, als ik weer eens hoofdpijn heb, als ik huil om niets, als ik het allemaal niet meer weet. Als ik vervelend doe en tot niets kom. Juist dan.

Niet om egoïstisch en eenzelvig te worden. Wel om eindelijk een goede levenspartner voor mijzelf te zijn. Een partner die kan koesteren en aanmoedigen én kan uitdagen en coachen.  Zodat ik mijn dromen blijf volgen en "Probeer maar, je kan het leren, ik heb er vertrouwen in." mijn inner self-talk kan zijn. Zodat ik geen moeder of man nodig heb om te zorgen dat ik mij ziek durf melden. "Ach, meiske toch, kruip maar terug in bed. Je kan vandaag niet werken, je hebt rust en tijd om te genezen nodig." Klinkt goed tussen mijn eigen twee oren.

Ik geloof dat we waardevoller kunnen zijn voor anderen, en bij uitbreiding voor de wereld, als we zelf goed in ons vel zitten. Niemand is erbij gebaat dat een ander zichzelf verloochent, opoffert, voorbijloopt. Krijgen van iemand die overschot heeft, dat zijn geschenken die je werkelijk kan ontvangen. Niet van dat verbolgen 'na al wat ik voor jou heb gedaan!'.

Als ik het goed aanpak kan ik zo goed voor mijzelf zorgen dat ik blijvend en echt van waarde kan zijn voor anderen. Dat geloof ik. Maar geloven is niet genoeg. Het is het dagelijkse, wekelijkse, steeds terugkerende verbond aangaan. 

De relatie met jezelf werkt hetzelfde als alle intieme relaties: als je geen tijd maakt voor oprechte aandacht loopt het niet goed. Er is geen "quick fix": net zoals we niet gezond en fit worden van een keer een wortel eten, of eens per maand een rondje fietsen. Net zo is een keer een weekje tijd maken voor wie we zijn en wat we willen, niet genoeg om ons geestelijk gezond en tevreden te houden. Het vraagt een blijvend engagement. In mijn geval een toewijding aan mijn welzijn die er vooral uitziet als schrijven, mediteren en intentioneel mijn dag beginnen.

Ik kan ervoor kiezen om de hele tijd in het ruim van het vliegtuig bezig te zijn met dienbladen, drankjes en het tevreden houden van passagiers - of ik kan naar de cockpit van mijn eigen geest lopen en zelf het stuur in handen nemen. Door mijn gevoelens en gedachten, mijn intenties en intuïtie te herkennen en er invloed op te nemen. Als een volwaardige toegewijde partner kan ik werkelijk verantwoordelijkheid nemen voor mijn eigen welzijn. Die belofte dus, die maakte ik.